Verwekt voor de poen

Dag lief klein meisje. Ik zag je ter wereld komen, dinsdagavond op RTL 5. Zeventien uur duurde de bevalling. Zo lang stribbelde je tegen. Ik moest huilen toen ik je strijd zag. Knap hoe je jezelf nog snel even in een stuitligging rolde, vlak voordat je het geboortekanaal werd uitgedreven. Ik begreep direct waarom. Je wilde deze ouders niet.

Je hebt je kranig geweerd, laat dat een troost zijn. Je vocht voor wat je waard was. En toen de strijd bijna was gestreden en je hoofdje uiteindelijk toch naar buiten floepte, zette je het op een krijsen. Als een bezetene ging je te keer. Ziek van weerzin gilde je om de Kinderbescherming. Arm, lief klein wezentje. Wat moet je geschrokken zijn toen je je poepbruine moeder in de ogen keek. Om nog maar te zwijgen over anabooltje Michael, de aapman die voor je vader moet doorgaan. Angelina heet je nu. Hoorde je wat de manager van je moeder zei toen hij zich over je heen boog? “Dit wordt de nieuwe Barbie.” En daarna de eerste lieve woorden van mama, aan jouw adres: “Jij krijgt ook je eigen soap!” En producent Reinout Oerlemans maar filmen. Hij kan weer jaren vooruit, zei hij in een interview. De plannen voor een nieuwe soap liggen al klaar. Jij wordt zijn nieuwe kijkcijferkanon. Tot groot genoegen van je papa die alles goed vindt, “zolang ik de kassa maar hoor tingelen.”

Verwekt voor de poen. Dat is in vier woorden hoe het is om een moeder als Barbie en een vader als Michael te hebben. Wat een treurnis. Ik duim voor je, Angelina, maar eerlijk gezegd weet ik niet of er voor jou nog redding is. Die moeiteloze onbeschoftheid van je ouders. Nu ben je nog een onbeschreven blad. Straks ga je je eerste woordjes brabbelen. Jij in je roze wiegje, de oortjes gespitst – dat ene woordje murmelend dat papa en mama het meest gebruiken: ‘kanker.’ Zo gaat het van kwaad tot erger. Als peuter zul je nooit beschutting achter mama’s benen vinden, want die camera die jou zo hinderlijk volgt, is de reden van je verwekking.

Maar ach, uiteindelijk went alles. Ook de totale verloedering. Over veertien jaar zuip, snuif en copuleer jij jezelf de vakantie door in Chersonissos en Tirol. Dat is je voorland. Ik denk dat ik daarom moest huilen. Ik keek naar een heel lief klein hoopje mens, koud een uur oud, en wist als vanzelf: dit komt nooit meer goed.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!