Wouter Bos, de Wim Kok 2.0

Socialisten zijn heerlijk eenvoudige mensen. Stappen ze uit de politiek, gaan ze tijd besteden aan hun familie. Neem nu Wim Kok, de voorganger van Wouter Bos. Hij liet zich daags nadat hij ‘t Torentje had overgedragen aan Balkenende, fotograferen in zijn achtertuin. Gekleed in spijkerbroek en met een peuter op de arm. Ja, Wim Kok was gelukkig, eindelijk bevrijd. Wat hij ging doen? Tijd besteden aan zijn kleinkinderen natuurlijk! We kennen de afloop. Een week later was Wim Kok commissaris bij ING Bank, TPG Post, Shell en KLM.

Dus laten we ons in het geval van Wouter Bos niet te veel illusies maken. Die man heeft er een handje van zijn vaderschap in te zetten als politiek wapen. In 2004 kiekte een society-fotograaf hem, wandelend achter een rode kinderwagen. Mooie foto’s waren dat. Heel Nederland kon zien hoe Wouter als kersverse papa af en toe halt hield om zijn dochtertje Iris extra toe te dekken. Wat lief! Later lekte uit dat de kinderwagen leeg was. Iris lag thuis in haar ledikantje. Had die dekselse Bos mooi zijn fotomoment te pakken!

En nu wil diezelfde papa zijn kinderen zien opgroeien. Plots is het de PvdA die het gezin omarmt als de hoeksteen van de samenleving. Jan-Peter, die ontaarde vader, heeft mooi het nakijken. Net als de VVD, waar Mark Rutte nog steeds goede hoop heeft op een ontmaagding door Sacha de Boer. Mocht Mark ooit uit de politiek stappen, dan is het om elke avond de vaatwasser van zijn moeder uit te ruimen. En Geert Wilders? Ook kinderloos, maar van hem snap ik het wel. Probeer maar eens een erectie vast te houden terwijl vier bodyguards met oortjes in om je boxspring cirkelen. Arme mevrouw Wilders.

Nee, de enige die thuis aan de keukentafel op haar schoolgaande kinderen wacht, met thee en een plakje cake, is Agnes Kant. Een eerlijk politica, met echte emoties. Agnes liet de woede gewoon komen. Dat kon je horen aan haar geschreeuw in de Kamer. Je zag het aan dat van ergernis overkokende gezicht. Maar haar zijn we nu al vergeten. Liever zien we een Wim Kok 2.0 achter een lege kinderwagen. Dat symboliseert mooi wat politiek vandaag de dag is: inhoudsloos.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!