Tien miljoen is vol

“Nederland is vol. Overvol. En overbevolking is de aanjager van de meeste van onze maatschappelijke problemen.” Hier spreekt niet Hans Janmaat, die ooit voor deze uitspraken werd veroordeeld, noch Pim Fortuyn, die het tegenwoordig wel mag roepen. Nee, hier spreekt de Club van Tien Miljoen. Een groep ‘verontruste Nederlanders’ die middels een advertentie-offensief in landelijke dagbladen een samenleving propageert van niet meer dan tien miljoen zielen. ‘Meer mens met minder mensen’ is het motto van deze Club.

Hun boodschap is simpel: Nederland pleegt roofbouw op natuur en milieu. Files worden langer en vliegvelden voller. Dat kan zo niet doorgaan. Straks is heel Nederland één grote stad en bezwijken we onder milieuvervuiling en afvalproblematiek. Een catastrofe is onafwendbaar. Vol is vol.

En ze menen het. Waar Fortuyn het nog heeft over een quotum van tienduizend vluchtelingen per jaar, daar legt de Club van Tien Miljoen de lat bij tweeduizend asielzoekers, om daar gehaast aan toe te voegen dat dit met extreemrechts niets van doen heeft. Het is gewoon beter voor het milieu.

Consequent zijn ze wel, dat moet ik ze nageven. Bij de Club van Tien Miljoen is vol ook écht vol. In de statuten wordt dan ook gepleit voor een nieuwe bevolkingspolitiek waarin het recht op voortplanting ondergeschikt moet zijn aan het recht van iedere burger op een menswaardig en een zinvol bestaan. In gewone mensentaal: ophouden met lukraak kinderen krijgen.

Het is een kwestie van groot denken, deze bezuiniging op nieuw leven. Hoe loos je zes miljoen Nederlanders? Dat blijft vooralsnog onduidelijk. Op de internetsite van de Club van Tien Miljoen wordt eufemistisch gesproken over “geboorteregelend gedrag”. We moeten het doen met losse flodders als “intensieve voorlichting” en “het afschaffen van faciliteiten voor (grote) gezinnen”. Slechts de mysterieuze uitspraak dat “dwingende maatregelen op den duur helaas onvermijdelijk zijn” lijkt de kern van het werkelijke gedachtegoed te raken.

Helaas geeft de Club geen voorbeelden van dergelijke maatregelen. Daarom is het ook zo jammer dat de Club van Tien Miljoen zegt voorlopig geen politieke partij te willen worden. Dat zou ze immers dwingen het achterste van hun tong te laten zien. Ik ben namelijk razend benieuwd naar hun euthanasiebeleid. En hun ouderenbeleid natuurlijk. Die twee thema’s mag ik nu toch wel in een adem noemen, dacht ik zo.

Verder zie ik heldere beelden voor me. De lijsttrekker van de Club van Tien Miljoen tijdens zijn verkiezingstournee op bezoek in een kraamkliniek. Ik zie hem met een verwrongen gezicht boven een wieg hangen, met moeite de neiging onderdrukkend die krijsende homp organisch afval alsnog postnataal te aborteren.

Maar het meest nog kijk ik uit naar zijn verkiezingsretoriek. “Landgenoten, het is de Club van Tien Miljoen nog steeds een doorn in het oog hoe volkomen willoos de hedendaagse mens zich overgeeft aan de vleselijke lust tot voortplanting. Al jaren pleit de Club van Tien Miljoen voor concrete maatregelen om een eind te maken aan dit geknaag aan de fundamenten van onze beschaving. Het is toch gewoon absurd hoe in boeken en films het verkeer tussen man en vrouw op zoetsappige en leugenachtige wijze wordt gepromoot? Ja landgenoten, de Club van Tien Miljoen zou het wel van de daken willen schreeuwen. Wat is er mis met masturbatie?”