Onmisbare talenten

“Goedenavond, welkom bij Kassa. Veel gemopper over salarissen bij de publieke omroep. Maar, is dat terecht? Wat kost een presentator eigenlijk en wat krijgt u daar als belastingbetaler voor terug? We vragen het ons testpanel. Mieke, naast jou zie ik een grote juten zak met daarin Paul de Leeuw. Je hebt hem de afgelopen week mogen testen. Hoe waren je bevindingen?”
“Niet zo best. Voor die 650.000 euro verwacht je toch iets dat een klein beetje handzaam is. Ik woon in een flat zonder lift en heb me echt een breuk gesjouwd”.
“Had je wat aan hem?”

“Nou nee, Paul roept wel de hele tijd ‘Ik heb een specifiek talent. Ik werk hard en ben heel erg goed’, maar elke keer als hij zijn hoofd uit die zak stak, schrok ik. Het is net Sugar Lee Hooper”.

“Gaan we verder. Meneer Pieterse. U testte Matthijs van Nieuwkerk. Hij ligt hier braaf naast u in zijn mand. Hoe ging het?”

“Aanvankelijk goed. Als ik zei: hou nou eindelijk eens die ratel van je, dan was ie ook stil. Maar het probleem is; je kunt hem geen moment alleen laten”.
“Hoe bedoelt u?”

“Ik hoefde mijn kont maar te keren of hij kroop bovenop mijn oudste dochter. Uiteindelijk heeft de dierenarts hem geholpen. Nu is ie rustig. Maar ik vind het raar dat zo’n castratie niet bij die 334.000 euro zit inbegrepen”.

“We praten hierover door met VARA-voorzitter Vera Keur. Mevrouw Keur, de belastingbetaler is ontevreden”.

“Deze presentatoren zijn hun geld dubbel en dwars waard. Het zijn onmisbare talenten zonder wie de publieke omroep direct zou instorten. We moeten voorkomen dat de commerciëlen hen wegkopen”.

“Is dat zo? Want wat hebben we hier; de groencontainer van John de Mol”.
“Mijn hemel, wat stinkt dat ding”.

“Kijkt u er maar eens in”.

“Jakkes, dat is Jack Spijkerman. Of wat er nog van over is”.

“Ja. Alweer zo’n on-mis-baar talent”.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?