Integreren? Beter van niet

Het 14-jarige meisje Sahar kan makkelijk terug naar Afghanistan. Daar is het veilig voor vrouwen, zolang ze zich maar houden aan de traditionele Afghaanse normen. Aldus de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Kleine bijkomstigheid: Sahar spreekt vloeiend Nederlands, woont hier al elf jaar en haalt hoge cijfers op het gymnasium in Leeuwarden. Maar daar kan de IND ook niets aan doen. Een woordvoerder: “dat de kinderen verwesterd zijn, is de verantwoordelijkheid van de ouders.”

Nee, ik verzin dit niet. De IND zegt het met zoveel woorden: de ouders van Sahar hadden er beter aan gedaan hun drie kinderen (dochter op 2 gymnasium, zoon op 4 atheneum en de jongste in groep acht) volgens de strikte wetten van de sharia op te voeden. Dan was nu, na elf jaar tevergeefs procederen, de terugkeer niet zo zwaar geweest.

Rijst de vraag: wat verwachten wij als samenleving van dit gezin? We stellen hen in staat elf jaar lang te procederen om een verblijfsvergunning te krijgen. Al die tijd was het dus de bedoeling dat dit gezin niet zou integreren – voor het geval ze weer naar Afghanistan teruggestuurd zouden worden. Dat had de IND in 1999 wel even mogen melden, vind ik.

Nog maar eens lezen, dat zinnetje: “dat de kinderen verwesterd zijn, is de verantwoordelijkheid van de ouders.” Prachtig in al zijn eenvoud. Beter was het volgens de IND geweest wanneer Sahar elf jaar lang gesluierd door Leeuwarden had gelopen, niet naar gemengde scholen was gegaan en geen Nederlands, maar Afghaans had leren spreken. Integreren? Beter van niet.

Minister Gerd Leers (immigratie en asiel) liet dinsdag nogmaals weten niets voor Sahar en haar familie te kunnen betekenen. Het asiel- en migratiebeleid is nu eenmaal “streng maar rechtvaardig”. En regels zijn regels. De gedachte dat die regels wellicht niet kloppen als dít het resultaat is, drukt hij liever weg. De Pontius Pilatus van het CDA wast zijn handen in onschuld.

Het schijnt dat we met onze joods-christelijke cultuur moreel en qua vrijheidsbeleving superieur zijn aan de islam. We schreeuwen moord en brand wanneer in een streng-islamitisch land een vrouw gestenigd dreigt te worden. Ja, dan zijn we toch een potje verontwaardigd. Maar een verwesterd gezin terug de islamisering in trappen, daar hebben we geen enkele moeite mee.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?