Herman Heinsbroek en de zelfredzaamheid van de burger

Herman Heinsbroek, multimiljonair in ruste. Kent u hem nog? Deze week meldde het tv-programma Netwerk dat de voormalig LPF-minister elke maand 7335 euro wachtgeld ontvangt, hoewel hij na zijn aftreden plechtig had beloofd deze “uitkering voor oud-politici” niet te zullen aannemen.

Voor wie het vergeten is: Heinsbroek was nog geen drie maanden minister van Economische Zaken en viel in die periode vooral op vanwege zijn Bentley en zijn plan om het volk middels reclamespotjes waarden en normen bij te brengen. Het kwam er allemaal niet van. Heinsbroek kreeg ruzie met collega-minister Bomhoff. Het conflict escaleerde en leidde uiteindelijk tot de val van het eerste kabinet-Balkenende.

Bij nader inzien wil Heinsbroek nu toch twee jaar lang die 7335 euro per maand incasseren; bij elkaar zo’n 176.000 euro. En natuurlijk heeft hij daarvoor een goede reden bedacht: “Toen ik hoorde dat koningin Beatrix gewoon AOW ontvangt, vond ik het billijk om ook wachtgeld te krijgen.” Heinsbroek is van plan het geld aan een goed doel te schenken, namelijk aan zijn eigen Herman Heinsbroek Foundation. Een stichting die, aldus Heinsbroek, “voornamelijk projecten in de derde wereld financiert.”

Nu moet je elke ijdeltuit die een liefdadigheidsstichting naar zichzelf vernoemt, op zijn zachtst gezegd met het nodige wantrouwen bejegenen. Daarom heb ik meteen op internet gekeken of die Herman Heinsbroek Foundation überhaupt bestaat.

Zoekmachine Google heeft in ieder geval nog nooit van de Herman Heinsbroek Foundation gehoord. En dat wil wat zeggen, want zelfs een uitgerangeerde, derderangs variété-artiest als Ronnie Tober (“Breng die rozen naar Sandra”) slaagt er nog in met zijn “Ronnie Tober Foundation” door Google gevonden te worden.

Nee, de Herman Heinsbroek Foundation bestaat vooralsnog alleen op papier. Na lang zoeken kwam ik de stichting tegen in een landelijke database van de Kamer van Koophandel. Op het genoemde adres is een notaris gevestigd. De akte van oprichting is getekend op 7 mei 2003.

Toch ben ik er van overtuigd dat Heinsbroek zijn 176.000 euro wachtgeld ook daadwerkelijk aan zijn Foundation overmaakt. Het mes snijdt dan immers aan twee kanten. Het hele bedrag is fiscaal aftrekbaar “n Herman kan op kosten van de stichting samen met zijn Naardense buurmannen Jan des Bouvrie en Ferry Hoogendijk heel veel leuke dingen doen. Bijvoorbeeld een studiereis maken naar een fijn blank resort in de binnenlanden van Afrika. Jan gaat mee voor de kleuren en de symmetrie. Ferry heeft thuis nog wel wat wikkels zilverpapier liggen die hij graag aan de nonnen van de missie schenkt.

En mocht Afrika toch te warm zijn; laten we dan niet vergeten dat de Herman Heinsbroek Foundation “voornamelijk” projecten in de derde wereld financiert. Bentley-races en golf-clinics hier in den lande behoren dus ook tot de mogelijkheden.

Rijst de vraag waarom Herman Heinsbroek – volgens het zakenblad Quote goed voor een eigen vermogen van 146 miljoen euro – zich plots ontpopt als een Rupsje Nooit Genoeg. Wie het weet mag het zeggen, want die kutsmoes over koningin Beatrix gelooft natuurlijk niemand. Beter had Heinsbroek kunnen refereren aan Wim Kok, die zich als premier ergerde aan de excessieve zelfverrijking in het bedrijfsleven, maar tegenwoordig grossiert in commissariaten. KPN, TPG, ING en Shell hebben hem al ingelijfd.

Nee, over Herman en Wim hoeven we ons geen zorgen te maken. Ik denk dat koningin Beatrix dat bedoelde toen ze het in de Troonrede had over “de zelfredzaamheid van de burger”.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!