Heibel om zeehond Hannes

Begin september ontsnapte zeehond Hannes uit de dierentuin van het Duitse Nordhorn. Een groot mediacircus was het gevolg. Achtervolgd door 120 reddingswerkers, 25 duikers en vier cameraploegen zwom het zeehondje in vijf dagen zo’n 85 kilometer. In het Nederlandse plaatsje Dalfsen raakte Hannes uiteindelijk verstrikt in de netten van medewerkers van de zeehondencrèche Pieterburen.

Sindsdien is de zeehond inzet van een conflict tussen de zeehondencrèche en de dierentuin van Nordhorn. De Duitsers willen Hannes terug, maar Lenie ‘t Hart, directrice van Pieterburen, piekert daar niet over. Hannes ligt in haar zeehondencrèche aan een sonde van vispap. Wanneer het dier is aangesterkt, wil Lenie hem in het wild uitzetten. De Duitse dierentuin ziet zichzelf echter nog steeds als de eigenaar van Hannes, en wordt daarin gesteund door minister Veerman van LNV. Bovendien is het volgens internationale afspraken verboden om in gevangenschap geboren zeehonden in het wild uit te zetten.

Maar Lenie ‘t Hart wil van geen wijken weten. De emoties zijn inmiddels hoog opgelopen, want wat de koe is voor de Indiër, dat is de zeehond voor de Nederlander. Na een bezoek aan Pieterburen zijn twee Nederlandse kinderen huilend de actie Free Hannes gestart, die door de zeehondencrèche wordt gecoördineerd. Kinderen uit het Duitse Nordhorn reageerden daarop met de actie Free Hannes oder kill Hannes?. Zij zamelden vijfduizend handtekeningen in om het zeehondje Hannes veilig terug te laten keren naar de dierentuin.
De kinderen worden flink opgejut. De dierentuin spreekt van diefstal: “De zeehondencrèche probeert gewoon geld aan Hannes te verdienen door de verkoop van T-shirts en posters met zijn beeltenis.” De zeehondenopvang is er op haar beurt weer van overtuigd dat Hannes bij terugkeer in de dierentuin “in een troebele poel wordt gedumpt”. Daarom willen ze desnoods procederen “tot aan het Europese Hof”. Want Hannes uitleveren aan de Duitsers? Dat nooit!

Inmiddels bemoeit de politiek zich met de zaak. Menig wethouder komt, omgeven door camera’s, Hannes een visje voeren. De burgemeester van Dalfsen heeft de smaak pas echt te pakken. Hij wil Hannes eind november hoogst persoonlijk zijn vrijheid terug geven in de Waddenzee. Natuurlijk met veel pers erbij zodat iedere toerist Dalfsen voortaan weet te vinden. Daartoe heeft de burgervader de zeehond alvast een achternaam gegeven: Hannes van Dalfsen. Ook wil hij dat Hannes’ redding officieel met een plaquette wordt herdacht.

Alle media-aandacht legt Lenie’s zeehondencrèche geen windeieren. De Free Hannes T-shirts vinden gretig aftrek en donateurs staan in de rij om voor vijfhonderd euro een zeehondje te adopteren. Zelfs kinderen legen hun spaarpotje graag voor de arme zeehondjes. Zo lezen we op de site van Lenie hoe ene David en zijn zusje Rebecca al hun spaargeld (€ 53,47) aan de Zeehondencrèche doneren.
Arme kinderen. Laat ze het nieuws uit De Volkskrant maar niet horen, dat Lenie ‘t Hart geld van donateurs ook gebruikt om reizen naar haar petekind in Mauritanië te financieren. Petit Lenie heet het kleine meisje. Mooie naam. Menig donateur zal denken met een zeehondje van doen te hebben.

Scroll naar top