Geen nieuwsitem is ook nieuwsitem

Precies een week geleden raakten drie bussen met daarin 180 schoolkinderen op weg naar de Efteling betrokken bij een botsing. De chauffeuse van de laatste bus had te laat door dat ze op een file inreed. Een lichte kettingbotsing tussen de drie bussen was het gevolg. De chauffeuse brak haar arm en bij de begeleidster die naast haar zat, schoot de arm uit de kom. Alle 180 kinderen kwamen met de schrik vrij. Een enkeling had een buil of een schram.

Het was het nieuwsitem van de dag. Journaals openden met het ongeluk en de volgende dag was het voorpaginanieuws in alle kranten. Het was ook nogal wat. Drie bussen vol kinderen die allemaal ongedeerd bleven.
Ik zag vreemde, bijna surrealistische beelden op televisie. Cameraploegen en een hele rits fotografen die zich verdrongen rondom een beduusd kijkend jongetje. Of hij erg was geschrokken, wilde een journalist weten.
“Ja, heel erg. Maar mijn vriendje dat naast me zat ook.”

De meeste aandacht was er voor het jongetje met de zere arm uit groep vijf. Alle zenders hadden hem. Nee, hij had niets gebroken of gekneusd, maar ‘au’ deed het wel. In het ziekenhuis had een verpleegster hem als troost een levensgrote mitella aangemeten. In zijn knuistjes klemde het knaapje een speciaal knuffelbeertje.
“De trauma-teddy. Alle 180 kinderen hebben er eentje gekregen,” wist de reporter te melden. Maar nu moest het jongetje weer naar binnen, “want daar wacht snoep en cola. En er mag best worden gehuild want ieder kind heeft recht op zijn traantjes.”

De items waren van een dermate zoetsappige nietszeggendheid dat je als kijker bijna opgelucht was dat deze tere zieltjes de Efteling nooit hadden bereikt. Stel je voor dat ze daar in die afschuwelijke Python ruw door elkaar waren geschud. Je moet er toch niet aan denken.

Rijst de vraag wat de pers, naar eigen zeggen toch het geweten van de natie, daar deed bij al die blikschade. Het antwoord laat zich raden. Waar honderdvijftig hulpverleners en een traumahelikopter uitrukken vanwege een mogelijk zware kettingbotsing, daar rukt ook journalistiek Nederland uit. Maar waar hulpdiensten zich bij loos alarm vervolgens weer terugtrekken, daar blijven de media hangen. Een cameraploeg onverrichter zake terugroepen doe je nu eenmaal niet snel als hoofdredacteur. Dat gooit je hele planning in de war en kost ook nog eens klauwen vol met geld, want hoe je het ook wendt of keert, dat journaal moet toch worden gevuld.

Met als gevolg dat de schrijvende pers het hele riedeltje de volgende dag nog eens dunnetjes over deed, want wat de avond tevoren uitgebreid op de buis is, dat verwacht de lezer ook in de ochtendbladen. “Schoolreisje valt in water” was nog de kop die het beste de lading dekte.

Een fraai staaltje non-journalistiek dat pas echt genante trekjes kreeg toen een dag later een bus vol Nederlandse bejaarden in Duitsland tegen een wegversperring reed. E”n dode en vijfentwintig zwaar gewonden. Afgedaan met een klein berichtje, ergens op pagina 7 van de kwaliteitskranten, kant en klaar overgenomen van het ANP.

Scroll naar top