De droomfinale van Jan Peter Balkenende

Geen Jan Peter Balkenende te bekennen tijdens de halve finale tegen Uruguay. Terwijl zijn Duitse collega Angela Merkel elke wedstrijd haar handen blauw klapt voor haar land, blijft Balkenende lekker thuis. Alleen voor de finale is hij bereid zich op kosten van de staat naar Zuid-Afrika te laten vliegen. Ik vind dat terecht.

Balkenende is de vernedering niet vergeten. Tijdens het EK van 2008 was hij niet weg te slaan uit de kleedkamer van Oranje. Steeds maar weer die glunderende blik richting bubbelbad. Oh, als de heren voetballers hem daar toch eens in gooiden! Maar niets hoor. Uiteindelijk moest Jan Peter in arren moede met wat hossende Oranje-fans op de foto. Schande!

Maar we kunnen het goedmaken. Komende zondag is zijn laatste publieke optreden als demissionair premier bij een groot sportief evenement. Wat mij betreft verdient Jan Peter een afscheid in stijl. Hij is een icoon. Acht jaar lang was hij als staatsman niet uit zijn evenwicht te brengen. En dat zonder magnetisch polsbandje! Oké, er viel wel eens een kabinet her en der, maar dat deerde hem niet. De reden: Jan Peter had focus. Sommigen noemen het oogkleppen, maar het is focus. Alleen al daarom hoort hij komende zondag thuis in de dug-out, naast Bert van Marwijk. Frank de Boer gaat maar mooi op de tribune zitten, naast Willem-Alexander en Máxima. Jan Peter voor één keer niet.

Laat het zondag zijn droomfinale worden. Jan Peter is erbij! In een glimmend pak langs de lijn staan, iets roepen en dan raar met de armen zwaaien. Ik zie het hem zo doen. Na het laatste fluitsignaal samen met de reservespelers het veld op sprinten. Oranje wereldkampioen! Jan Peter neemt zijn aanloopje voor een heuse buikschuiver. Iedereen duikt bovenop hem. Oei, daar gaat zijn brilletje al. Ja, ik gun Jan Peter alle euforie. Ik gun hem met alle liefde een sms’je van Yolanthe. Hij mag, om het kampioenschap te vieren, even aan de vers gezette tatoeage op haar linkerbil zitten. Ze wacht op hem in het bubbelbad. Wesley vindt het goed.

Een afscheid om nooit te vergeten. Jan Peter Balkenende verdient het. Waarom? Omdat ik hem veel dank ben verschuldigd. Acht jaar lang was hij mijn allerbeste tekstschrijver. Bedankt man, ik ga je missen!