De stille strijd van Sylvie

Sylvie, kijk me eens aan. Nee, niets zeggen. Houd die papieren zak voor je mond. Rustig in- en uitademen. Beneden in de lobby zit Evert Santegoeds klaar voor het interview. Luister, als jouw manager ben ik heel blij dat jij op dit briefje een aantal punten hebt genoteerd, waar je het met meneer Santegoeds over wilt hebben. Maar toch wil ik je voorstellen daar een aantal wijzigingen in aan te brengen.

Ik lees hier: “een hartsvriendin doet zoiets niet.” Sylvie, ik begrijp je teleurstelling, maar dat komt wat wrokkig over, qua attitude. En dat geldt ook voor “ik hoop dat Rafael haar ook eens tegen de grond hoekt.” Daar houden de mensen niet van, dus dat strepen we door. Wat dacht je van: “Het is hun eigen beslissing en ik wens ze het allerbeste.” Komt net wat vriendelijker over, terwijl je toch hetzelfde zegt. Snap je? Hou je koppie erbij, Syl. Jij bent jouw eigen creatie, de perfecte vrouw. Zuiver, consequent. Daarom veranderen we deze zin ook: “over ons leven tussen de lakens kan ik zeggen: wedstrijdritme was niet het enige ritme dat Rafael ontbeerde.” Daar maken we van: “ik wens ze veel geluk.” Je zegt steeds hetzelfde, alleen in andere bewoordingen. En dan nog de laatste zin op jouw papiertje: “ik verzeker je dat Rafael zijn kind nooit meer krijgt te zien.” Dat strepen we door. Daarvan maken we: “ik concentreer me nu volledig op mijn zoon Damian, dat is het allerbelangrijkste.” Wederom hetzelfde, maar nét op een andere toon. Oké?

Dus even samenvattend: wat wens je Sabia en Rafael toe? Nee, niet de vinkentering! Verdikkeme nog aan toe, Syl. Je wenst ze één: veel geluk. En twee: het allerbeste. Hoezo, krijg je dat je strot niet uit? Ja, je gaat kapot van binnen. En natuurlijk is het een loeder. Ze kon altijd bij jou terecht om haar hart uit te storten, en nu dit. Maar niet laten merken hè! Als jij lijdt, dan doe je dat in stilte. Pure zelfbeheersing, dat ben jij. En dat gooi je allemaal in je glimlach, bestemd voor die Santegoeds. Die bijzondere glimlach die jij alleen hebt. Ja, dat kan jij wel! Het is hetzelfde als lachen voor de lens terwijl je eigenlijk helemaal niet blij bent. Jij kan dat. Maar knijp in godsnaam je ogen een beetje toe, voor de lachrimpeltjes. Ja? Hebben we dat? Mooi. Breng ik je nu naar Evert Santegoeds.

Scroll naar top