De ene God is de andere niet

Sander Chan, bestuurslid van de Amsterdamse afdeling van de ChristenUnie, legt per direct zijn functie neer. Het afdelingsbestuur heeft hem duidelijk gemaakt dat hij als homoseksueel nooit CU-raadslid kan worden. Wel mag Chan bestuurslid blijven, mits hij plechtig belooft geen homoseksuele relaties aan te gaan. Celibatair leven dus. Iets waaraan Chan naar eigen zeggen niet kan en wil voldoen. Tot eind vorig jaar had hij hoop te genezen van zijn homoseksualiteit, maar nu weet hij: homoseksualiteit is geen ziekte.

Voorzitter Blokhuis van de ChristenUnie “betreurt de kwestie”, maar wijst er fijntjes op dat het congres van de CU zich duidelijk heeft uitgesproken. Seksualiteit hoort thuis in een huwelijk tussen man en vrouw. “Als Chan dit te beperkend vindt, loopt hij aan tegen de grenzen die de partij stelt”, aldus Blokhuis.
Chan stapt dus op als bestuurslid. Wel blijft hij lid van de partij, want ik deel het geloof in God met de ChristenUnie”.

De tranen springen me in de ogen als ik zoiets lees. Waarom stapt Chan ‘vrijwillig’ op? De Grondwet steunt hem toch? Artikel 1 verbiedt discriminatie op grond van seksuele geaardheid. Chan had de eerste kaderhomo binnen de ChristenUnie kunnen zijn die openlijk het celibaat aan zijn laars lapt én weigert op te hoepelen wanneer hem dat vriendelijk doch dringend wordt verzocht. Laat de ChristenUnie hem maar officieel royeren. Dan kan hij met Artikel 1 in de hand bij de rechter zijn gelijk halen.

Altijd zitten blijven, is het devies. Niet opstaan voor mensen die op je neerkijken. Neem nu Rosa Parks. De zwarte Amerikaanse stond op 1 december 1955 niet op toen in de bus een blanke medepassagier haar zitplaats claimde. De diepgelovige Parks wist één ding zeker: haar God had alle mensen als gelijken geschapen.
Rosa kreeg een boete wegens verstoring van de openbare orde. Die vocht ze aan tot en met het Amerikaanse Hooggerechtshof. Daar werd ze uiteindelijk in het gelijk gesteld. De scheiding tussen blank en zwart werd ongrondwettig verklaard.

Rosa Parks stond op door te blijven zitten. Dat had Sander Chan ook moeten doen. Sander had de Rosa Parks van de ChristenUnie kunnen zijn, want de scheiding tussen hetero en homo is net zo ongrondwettig als de scheiding tussen blank en zwart.

Maar Chan bleef niet zitten. Het is hem vergeven, want niet iedereen kan een held zijn. Maar misschien komt het nog. In interviews heeft Chan het over de uitdaging die God hem als homoseksuele christen heeft gegeven. Dan denk ik: welke God bedoel je? De God van de ChristenUnie, de regeringspartij die homo’s als tweederangs leden beschouwt omdat Hij dat wil?

Blijkbaar is de ene God de andere niet. De God van Rosa Parks maakt mensen strijdbaar en inspireert hen tot daden. De God van de ChristenUnie komt niet verder dan een rijtje verboden – hem ingegeven door het partijcongres.
Ik hoop dat Chan snel het licht ziet. De tyfus voor die nepgod van de ChristenUnie. Sander Chan gun ik de God van Rosa Parks.

Scroll naar top