Brief van God

Meneer Knevel, Ik ontvang de laatste tijd regelmatig post van u. Een en ander heeft te maken met uw EO-programma Brieven Aan God, waarin u bekende Nederlanders vraagt een brief aan Mij te schrijven. Twaalf weken achtereen ontvang Ik zodoende post van BN’ers. Ik wist dat het er aan zat te komen. In De Wereld Draait Door vertelde u dat alleen mensen met een christelijke levensbeschouwing een brief aan Mij mogen schrijven. Moslims sloot u uit. Vreemd. Was Mijn Zoon dan niet duidelijk? Ik ben er voor iedereen.

Al met al een kleine teleurstelling dat u het nodig vond een eigen draai aan Mijn woord te geven. Maar aan de andere kant, Ik was des te meer benieuwd welke superchristenen u voor Mij in gedachten had.
Afgelopen zondag ontving Ik aldus een schrijven van pianist Jan Vayne. Veel moeite had Jan zich niet getroost. Zes onder elkaar getypte zinnetjes, nauwelijks een touw aan vast te knopen. En als afsluitende vraag: “Hoe loopt het af?” Aha, meneer de pianist heeft geen zin nog een jaartje of veertig te wachten. Hij wil het nu weten. Meneer Knevel, wat ging er door u heen toen u Jan Vayne vroeg een brief aan Mij te schrijven? Dacht u: dat zal Jezus leuk vinden, die heeft ook lang haar?

Er zijn grenzen, meneer Knevel. Zoals de brief van Marijke Helwegen. Mevrouw meldt zich mooi te hebben gemaakt om Mij te eren. Nou, we hebben wat afgelachen, Mijn Zoon en Ik. Marijke Magdalena. Haha! Maar eigenlijk is het in- en intriest. Marijke noemt zichzelf “een cosmetische vredesduif,” maar wat Ik zie, is een vrouw die ziekelijk ontevreden is met haar uiterlijk. Blijkbaar is geschapen zijn naar Mijn evenbeeld niet voldoende.

Meest ergerniswekkend echter, was de brief die Hilbrand Nawijn Mij schreef. Een slijmerig, onsamenhangend epistel dat meneer tussen de repetities door moet hebben geschreven van So you wanna be a popstar. De ex-minister van Uitzetting en Deportatie meldt veel onrecht om zich heen te zien. Dan zeg Ik: doe er wat aan, in plaats van Mij een brief te schrijven. En steek die hand eindelijk eens in eigen boezem. Had Mijn Zoon indertijd voor je gestaan, dan had je Hem subiet het land uit gezet.

Daarom het dringende verzoek, meneer Knevel: willen u en uw BN’ers alstublieft ophouden met deze collectieve zelfbevlekking? Als Ik mij ooit afkeer van de mensheid, is het vanwege dit soort ijdeltuiterij. In het openbaar een brief aan Mij schrijven omdat je weet dat je dan in de Volkskrant en met je snufferd op televisie komt – is dat waar het om draait? Wat is er eigenlijk mis met bidden? Gewoon in je eentje, dus zónder cameraploeg. Zeker nog nooit geprobeerd? Begrijp Mij goed, meneer Knevel, Ik heb de mensheid waarlijk lief. Maar soms word Ik zo moedeloos. Dan denk Ik: waar ben Ik ooit aan begonnen?

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?