Woord van het jaar

Swaffelen is verkozen tot hét woord van het jaar. Zelfs het NOS-journaal besteedde er aandacht aan. Een verslaggever ging langs bij de hoofdredacteur van de Dikke Van Dale. Een belezen heerschap met koordjes aan zijn bril en de tongval van de koningin. Hij mocht vertellen wat swaffelen is. Dat deed meneer, wat ongemakkelijk boven zijn leesbril uit in de camera turend: “het geslachtsdeel laten slingeren en moedwillig tegen een object aantikken, onder andere met het oogmerk hierdoor een ander of zichzelf op te winden”.

Meteen dé misser van 2008. Waarom ging het journaal langs bij die droogstoppel? Zo’n volzin waarin met geslachtdelen wordt geslingerd, wil ik uit de mond van Sacha de Boer horen. Des te schrijnender dat het NOS-journaal de kijker onvolledig informeerde. Zo breken neerlandici zich het hoofd over de vraag hoe swaffelen moet worden gespeld. Is het nu ‘swaffelen’ of ‘zwaffelen’? Sommigen beweren dat ‘zwaffelen’ een verbastering is van ‘zwiepen’. Anderen menen weer dat het een samenvoeging is van de Duitse woorden ‘Schwanz’ en ‘Waffel’. Maar het NOS-journaal maakte er geen woord aan vuil.

Nog erger: de definitie van meneer Droogstoppel rammelt aan alle kanten. Simpelweg met je pielemoos ergens tegenaan tikken, heeft nauwelijks iets met swaffelen van doen. Wilt u zich bekwamen in de edele kunst van het swaffelen? Dan dient u in het bezit te zijn van een zogenaamde ‘topzware penis’. Een bazooka van vlees waarin plaats is voor dermate veel bloed, dat een halfharde erectie het hoogst haalbare is. De gesloten slagboom, noemen kenners dat. Het is de ideale stand om moeder de vrouw eens lekker mee tegen de wang te kletsen. Logisch, want met een keiharde erectie die warm kloppende langs uw navel schuurt, kunt u swaffelenderwijs geen kant op. De penis dient soepel te veren, als een Hemaworst. Het is maar dat u het weet, want deze essentiële informatie werd u door het NOS-journaal dus onthouden. Diep treurig. Geen wonder dat het zo slecht gaat met de publieke omroep.