We leven in een zieke wereld

Eerst was ik als verdoofd door het trieste nieuws. Gewoonweg verschrikkelijk, geen woorden voor! Vreselijk! Maar je doet je best. Je probeert je medeleven vorm te geven. Kijk, hier teken ik het condoleanceregister in het gemeentehuis van Zeist. Daarna ben ik doorgereden naar Wijk bij Duurstede. Ik ga ze allemaal af, teken alles. Mijn man gaat mee. Hij neemt de foto’s en die zet ik dan op mijn Facebook-pagina. Ja, je wilt toch iets terugdoen.

Daarna zijn we naar hun basisschool in Zeist gereden, want je wilt toch op je eigen manier steun betuigen. Nee, natuurlijk gaan we niet naar binnen! Waar zie je ons voor aan? We hebben even door het raam gekeken. Die twee lege bankjes in dat klaslokaal. Dat gaat door merg en been. Dan voel je je zo machteloos. Ja, dat is het. Het enige wat mijn man en ik kunnen doen, is uiting geven aan onze machteloosheid. Ieder doet dat op zijn eigen manier. We hoeven natuurlijk niet alle details te weten, maar je vraagt je toch af hoe zo’n afwateringsbuis eruit ziet. Dus toen zijn we naar die sloot gereden, want je wilt het toch zelf ervaren. Maar daar staan dan verkeersregelaars je verschrikkelijk tegen te werken. Daar kan ik zo kwaad om worden! Ik roep dat dan ook tegen zo’n verkeersregelaar. Dat ik er al bij was in de Arena, bij de herdenkingsdienst voor André Hazes. En Pim natuurlijk. En Johannes de bultrug. Alsof ik mijn portie verdriet niet heb gehad! En mijn man en ik doen dit niet voor onszelf, hè. Uit respect voor Ruben en Julian doen we het. Kijk, hier sta ik met mijn rubberen kaplaarzen in die sloot, met een kartonnen bordje met daarop de tekst ‘WAAROM???’ in de hand.

Gedeelde smart is halve smart, zeg ik altijd maar. Het is toch een kwestie van jezelf verplaatsen in het verdriet van die ander. En dat is zwaar. Alles wat je zelf hebt meegemaakt, speelt op zo’n moment weer op. Nou ja, niet dat ik ooit iets heb meegemaakt, maar het had zomaar gekund. Daarom begrijp ik niet dat de familie geen stille tocht wil. En ook geen ballonnen. Wat zijn dat voor mensen, denk ik dan. Zelfs Johannes de bultrug kreeg een stille tocht. We zijn er kapot van, mijn man en ik. Waar hebben wij dit aan verdiend? Doe je zo je best, voor die jongetjes, en dat wordt zo’n stille tocht je zomaar even ontnomen. Alsof je niet mag meeleven. Onbegrijpelijk. Weet je, je mag het misschien niet hardop zeggen, maar soms denk ik wel eens: we leven in een zieke wereld.

close

Genoten van dit artikel? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox.