We gaan mooie tijden tegemoet met Eric Lucassen

Eric Lucassen. Met de dag groeit mijn respect voor die man. Ik mag hem wel. Steeds wanneer zijn naam valt, zie ik hem voor me. Netjes in het pak, op de rug gezien, urinerend door de brievenbus van een aanleunwoning. Gelijk heeft ie. Had de bewoonster haar hondje maar niet op zijn stoep moeten laten poepen.

Lucassen durft zoiets. Ik vind dat knap. Ik zou ook wel eens bij iemand door de brievenbus willen urineren. Bij Albert Verlinde bijvoorbeeld. Maar ik twijfel. Een beetje brievenbus heeft tegenwoordig twee van die stekelige tochtborstels. Daar kun je je voorhuid lelijk aan openhalen. Lucassen maakt dat dus helemaal niets uit. Hij frommelt puur op wilskracht zijn middelste been tussen die tochtborstels door. Geen idee hoe hij dat doet.

In ieder geval lijkt hij me niet het type om heel laf met een peniskoker in de weer te gaan. Dat is meer een negerdingetje en zo is Lucassen niet. Ik zie hem veel eerder woest snuivend met zijn onderlijf tegen de voordeur aan schuren. Dat moeten spannende momenten zijn. Binnen een angstige oud dametje met een looprek. Ze begrijpt er niets van. Het spionnetje in haar deur is helemaal beslagen.
Maar Lucassen is er nog niet. Nu komt het moeilijkste deel van de operatie. Wachten op de straal die komen gaat. Hij moet zich ontspannen.

“Aqua, aqua, aqua,” mompelt Lucassen. Hij hoort gekef, gekras van nageltjes tegen de binnenkant van de voordeur. Dat moet de Pekinees van dat omaatje zijn. Gelukkig kunnen die loeders niet hoog springen. Dat heeft Dion Graus hem verzekerd. Ah, daar komt het goudgele vocht al. Hoor het eens klateren! Oh, man! Lekker is dat, zo’n ferme straal. Van links naar rechts, als een echte brandweerman. Hèhè. Zo, en nu even afkloppen.

Dat is alles. Eerlijk gezegd begrijp ik alle commotie niet. Waarom is de affaire Lucassen slecht voor de geloofwaardigheid van de Nederlandse politiek? Die man is juist een open boek. Zijn wereldbeeld is simpel: hij steekt overal zijn penis in. Of het nu een meisje van 17 is, aan zijn gezag toevertrouwd, of de voordeur van een aanleunwoning. Het maakt niet uit, zolang er maar een gleuf in zit. Oh Oh Cherso heeft het Binnenhof bereikt. We gaan mooie tijden tegemoet.

Scroll naar top