Wat er ook gebeurt

Eigenlijk zijn we allemaal klootzakken. Van die types die buiten de deur neuken en vervolgens ladderzat een kind van de fiets rijden. Tenminste, dat meldt het Verbond van Verzekeraars deze week in een persbericht. Onderzoek van haar Centrum voor Verzekeringsstatistiek bewijst het: we vinden sjoemelen met verzekeringen net zo kwalijk als vreemdgaan of rijden met drank op. En toch doen we het massaal. Twee fototoestellen claimen terwijl er maar één is gestolen. Waar zijn de normen en waarden gebleven?

Daar gaat vanaf komend najaar verandering in komen, wanneer het Verbond van Verzekeraars haar lik-op-stuk-beleid invoert. Wanneer een verzekeraar het vermoeden heeft dat een klant de boel belazert, volgt direct een boete. De nieuwe aanpak is de afgelopen maanden getest. Driehonderd consumenten die een verdachte claim indienden, kregen voor straf een acceptgirokaart thuisgestuurd ter hoogte van twee maal het geclaimde bedrag. Plus een schrijven van het Openbaar Ministerie dat ze deze schikking maar beter konden betalen. En nu komt het: tachtig procent betaalde inderdaad.

“Onze vermoedens van fraude zijn blijkbaar vaak terecht”, concludeert het Verbond van Verzekeraars. Wie betaalt is schuldig. Verzekeraars benadrukken dat zij hun lik-op-stukbeleid niet uitvoeren om er zelf beter van te worden. Nee, ze doen het voor de betrouwbare, eerlijke consument. Hij draait uiteindelijk op voor de schade in de vorm van een hogere premie.

Ja, laten we het eens hebben over de eerlijke, goedwillende consument. In Nederland zijn dat er vier miljoen. Dat is het aantal mensen aan wie verzekeraars woekerpolissen hebben gesleten. Het verhaal is bekend, al deze stakkers gaan financieel zwaar het schip in. Zolang verzekeraars stelselmatig weigeren een schikking te treffen, blijven zij zitten met een schadepost van 60 miljard euro. Zet dat af tegen het bedrag waarvoor Nederlanders jaarlijks hun verzekeringen tillen (bijna 1 miljard euro) en we zien de zaken weer in perspectief.

Selectieve verontwaardiging kenmerkt verzekeraars. Ze hebben massaal boter op hun hoofd. Een fraude van bijna 1 miljard euro vinden ze “maatschappelijk en bedrijfseconomisch onaanvaardbaar”, maar zelf tillen ze de boel voor 60 miljard euro.

Hoe zou het toch komen dat u en ik er genoegen in scheppen hogere bedragen te claimen dan de werkelijke schade? Waarom pochen we op feestjes over het tillen van verzekeringen, alsof we Robin Hood zelf zijn? Het is de enige manier waarop consumenten zich teweer kunnen stellen tegen de eeuwige ‘kleine lettertjes’ waarachter verzekeraars zich verschuilen. Pure onmacht, frustratie.

Neem nu de nabestaanden van Theo van Gogh. De verzekeraar aan wie Theo jarenlang de premie voor zijn levensverzekering betaalde, weigerde na zijn dood uit te keren. Theo was vermoord door een moslimextremist, een terrorist! En hé, is dat even toevallig: laat een terroristische aanslag nou nét buiten de polisvoorwaarden vallen. wat spijtig.

Zo zijn verzekeraars. Als de zon schijnt houden ze een paraplu boven je hoofd. Maar als de eerste druppels vallen, klappen ze ‘m snel weer in.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?