Wat een bocht, wat een bagger

Ik praat u even snel bij over de start van het nieuwe televisieseizoen. Nee, niet over Boer Zoekt Vrouw, maar over een programma dat u vast niet heeft gezien: Uitgesproken VARA. Afgelopen maandag was de eerste aflevering van dit actualiteitenprogramma. Morgen de tweede uitzending.

Uitgesproken VARA werkt als een teletijdmachine. Het voert de kijker qua cameravoering, socialistische idealen, presentatie en regie terug naar de jaren zestig van de vorige eeuw. Het programma komt dan ook het best tot zijn recht wanneer u de kleuren van uw tv wegdraait. Zwart-wit volstaat. Presentator is Volkskrant journalist Jan Tromp. Een zestiger met een snor die met één opdracht de studio is ingestuurd: dui-de-lijk ar-ti-cu-le-ren. Dat gaat zó traag en emotieloos, Kim Yong-il op de Noord-Koreaanse staatstelevisie is er niets bij.
Enfin, we laten ons niet uit het veld slaan en kijken dapper verder. Jan interviewt drie zuur kijkende linkse heren. Ze willen (het zal weer eens niet) een links blok, maar kijken daarbij zo uitgeblust dat je als kijker direct weet: dat wordt niets. Het item sleept zich voort. Monden bewegen. Je luistert naar toonloze woorden, maar hoort niets. Het is alsof je in een museum naar een stilleven kijkt.

Tijd voor het volgende item. Tromp richt zich weer tot de camera. Hij leest zijn tekst van de autocue nu zo tergend langzaam voor dat je als kijker vermoedt met een functioneel analfabeet van doen te hebben. Hij brengt ons de primeur van een Nederlandse neo-nazi die met zijn sperma zaadbanken zou infiltreren, om zo een arisch ras te kweken. Een soort van Boys From Brazil in de polder. In ieder geval niets om je over te verwonderen. GeenStijl bracht het nieuws van de droog neukende bruinhemd al in 2007.

Als satire zou het geniaal zijn. Maar helaas. Wat een bocht. Wat een bagger. Nee, echt. Dit is op afstand het allerslechtste actualiteitenprogramma dat ik ooit heb gezien. Humorloos. Zielloos. En tot slot, dat was misschien nog wel het ergste, een gesproken column van mijn favoriete cabaretier André Manuel. Geen touw aan vast te knopen, maar dat lag niet aan hem. Als je als kijker net een enorme lading journalistieke stront over je heen hebt gekregen, is het moeilijk lachen om een vrolijke scheet.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!