Wanneer word je na Haren als journalist weer mens?

Stel, je heet Jan, Lars of Sem, en je bent student aan de opleiding Journalistiek te Tilburg. Met draaiende camera maak je anderhalf uur lang opnamen van de rellen in Haren. Beeldmateriaal boordevol strafbare feiten, waarop honderden relschoppers duidelijk herkenbaar zijn. Daags na de ongeregeldheden doet justitie een oproep aan getuigen om beeldmateriaal van relschoppers over te dragen aan de politie.

Wat doe je dan als Jan, Lars en Sem? Je geeft een interview aan Omroep Brabant dat resulteert in de kop ‘Studenten Journalistiek geven beelden Project X niet aan justitie.’ Jos Straathof, hun docent journalistieke ethiek, legt uit waarom: “Je bent als journalist geen verlengstuk van justitie. Zou je nu dat materiaal aan justitie geven, dan ben je bij het volgende incident de pineut. Dan zien relschoppers je als een deel van de politie. Je moet onpartijdig blijven. Wij zijn er niet om mensen achter tralies te krijgen, dat is de taak van de politie.”

Onpartijdig blijven. Alsof het in Haren een keurige veldslag betrof tussen raddraaiers en ME, terwijl in werkelijkheid iedereen werd belaagd en aangevallen. Het interesseerde de raddraaiers geen biet wie voor hen stond. Gebeukt moest er worden. Bijvoorbeeld op het hoofd van een 84-jarige man die in zijn bijkeuken met een stoeptegel zwaar werd mishandeld.

Wat als niet die bejaarde meneer, maar bijvoorbeeld Sem aan gort was geslagen, en Jan en Lars hadden het gefilmd? Hadden ze dan ook vastgehouden aan die zogenaamde journalistieke erecode? Wanneer word je als journalist weer mens? Dát wil ik weten. Waarom delen Jan, Lars en Sem de beelden niet met justitie, zodat het recht zijn beloop kan hebben? Journalisten noemen zichzelf de waakhonden van de democratie. Daar valt onze rechtsstaat toch ook onder? Maar vooral: hoe onpartijdig ben je wanneer door jouw keuze de vrijheid van de een (de relschoppers) de onvrijheid van de ander (hun slachtoffers) wordt?

Intussen hebben Jan, Lars en Sem hun beelden van de rellen gemonteerd tot een ietwat sneu item van twee minuten dat op hun website ger.nl staat. Nou, dat zal wel veel hits opleveren! Een trotse Sem, tegenover Omroep Brabant: “Dit is sowieso een gebeurtenis om nooit te vergeten.” En dan floept bij hem het zinnetje eruit, dat alles samenvat: “We vielen echt met de neus in de boter.”

UPDATE: oh jee, ik ben op “walgelijke wijze” bezig volgens docent ethiek Jos Straathof.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?