De vuvuzela onder de voetbalcommentatoren

Taal als communicatiemiddel? Het is Frank Snoeks volslagen vreemd. Afgelopen maandag verzorgde hij met zijn monotone, wat neerslachtige stem het commentaar bij de wedstrijd Nederland – Denemarken. Achtereenvolgens noteerde ik: “Deens is een moeilijke taal, maar de Denen beheersen hem”, “kramp is een naar gevoel” en een veelvuldig herhaald “het vloeit niet, het vloeit niet”.

Het moet maar eens hardop worden gezegd: Frank Snoeks is taalkundig gezien een volstrekte malloot. Hij is de vuvuzela onder de voetbalcommentatoren. Ik zag hem ooit achter een microfoon, druk in de weer met enorme vellen papier. Daarop had hij allemaal leuke weetjes en vooraf bedachte uitdrukkingen genoteerd.
De onzekerheid die hieruit sprak, het stemde me triest. Een puber die openingszinnetjes spaart, zo bereidt Frank Snoeks zich voor op wedstrijden van het Nederlands elftal. Frank op het schoolplein, bij de fietsenstalling. Het briefje met de openingszin al in de hand: “jij hebt een opening en ik heb zin”. Dat is de tragiek van Frank Snoeks. Bijdehand willen zijn, maar niet weten hoe.

De platgetreden paden, Frank Snoeks komt er graag. Hij is het cliché-mannetje onder de voetbalcommentatoren. Frank houdt zich staande op de apenrots die NOS heet, dankzij internet in het algemeen en Wikipedia in het bijzonder. Het is allemaal zo doorzichtig. Zet ’s ochtends op Wikipedia dat de keeper van het Japans nationaal elftal mengkranen spaart, en ’s avonds herhaalt Frank Snoeks het op televisie. Zinvol, ter zake kundig commentaar, ik heb hem er nog nooit op kunnen betrappen. En maar oreren, 2 keer 45 minuten lang. Dat is Frank Snoeks ten voeten uit. Hij heeft niets te melden, maar zijn mond houden kan hij niet.

Je vraagt je af: zou hij thuis ook zo zijn? Dat moet bijna wel. Zaterdagochtend, Frank samen met zijn vrouw aan het ontbijt. Er ligt een cracker op haar bord. Ze reikt naar de pot pindakaas. Frank is voorbereid: “Pindakaas, met name in de Verenigde Staten een populair broodbeleg. Rijk aan plantaardige vetten, vitamines B1 en B3. Ontwikkeld door John Harvey Kellogg in 1893, ten tijde van een overschot in de productie van pinda’s”. En wanneer zijn echtgenote geërgerd kiest voor de sandwichspread: “Ja, zo kan het natuurlijk ook! Goeiedag, wat een binnenkomer!!” Mijn advies aan mevrouw Snoeks: koop een vuvuzela en bláás die malloot het huis uit.

Scroll naar top