Voor Sacha de Boer, namens alle mannen van Nederland

Innig geliefde dame! Het zal u wellicht bevreemden dat iemand, dien gij niet kent, het waagt u een schrijven te doen toekomen. Ik weet niet hoe ik zo stoutmoedig geworden ben, maar sombere gedachten vervullen mijn hoofd. Het vreselijkste wat mannelijk Nederland kon overkomen, is waarheid geworden. Gij gaat ons verlaten. U, aan wie wij ons minnend hart zozeer hadden gehecht.

Levendig herinner ik mij het ogenblik waarop ik u voor het eerst zag, zeventien jaren terug. U presenteerde een nieuwsbulletin bij den NOS, en ik gevoelde mij terstond tot u aangetrokken. De liefde, de almachtige liefde, sloop in mijn hart. Want waarlijk, wie zou tegenover zulk een wezen als u onverschillig kunnen blijven? Uw beminnelijk gelaat! Uw zoetgevooisde stem! Hoe heerlijk glansden uw ogen! Een onuitsprekelijk gevoel doortintelde mijn borst. Week na week, ja, somtijds dag na dag, kwam gij bij mij langs. Steeds getooid met die welwillende blik, waarin ik zoveel deelneming, zoveel goedheid las, dat ik alras besefte: dit moet wel wederzijds zijn! Het zien van u alleen stortte vreugd en zaligheid in mijne ziel. Wenste gij mij enen oprecht prettigen avond, na afloop van het weerbericht, dan gevoelde ik mij de gelukkigste aller stervelingen. Vanaf dat moment werden mijne dromen door uw lieflijk gestalte gesierd. Ik had u lief, ik beminde u onuitsprekelijk.

Maar nu, nu gaat gij ons verlaten. Plotsklaps en voorgoed. Zijn wij dan niet meer uw alles? Ik zou u kunnen vragen of het een nieuwslezeres betaamt zo met miljoenen mannenharten te spelen. Al die verwachtingen die gij mij, en met mij gans het manvolk van Nederland, zo lichtzinnig hebt toegebracht. Onze harten klopten voor u! Hadden wij niet een verbond van eeuwige trouw gesloten? Of was het slechts spel, dat gij mannelijk Nederland al die honderden, ja duizenden keren, met zwoele blik tegemoet trad?

Uw abrupt vertrek vertelt ons meer en meer de waarheid, dat onze hoop ijdel is geweest, en het u nooit ernst was, ons zuiver gevoel van liefde te beantwoorden door uw wederliefde. Gij hebt onze schoonste hoop vernietigd, ons hart op het diepst gekrenkt. O, hoe smart ons deze gedachte. Maar wij mannen van Nederland onderwerpen ons aan de luimen van het noodlot. We nemen afscheid van u. Leef gelukkig, waarlijk gelukkig. Wij kunnen dat niet meer zijn, dewijl wij uw buitengewone lieftalligheid zullen moeten missen. De droom van ons levensgeluk is veranderd in een droevig ontwaken. Vaarwel, gij die eenmaal onzer geliefde waart, vaarwel voor immer.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!