Voor Amalia

“Hoogheid. We moeten voort maken. Over enkele minuten staat de NOS op de stoep.”
“Vooruit dan maar. Wat wordt van ons verwacht, meneer Van der Wulp?”
“Dat zal ik u laten zien. Komt u beiden even mee naar de kamer hiernaast. Dan maken we er meteen een soort van generale repetitie van. Ja, ook Amalia graag. Als u haar even uit de maxi-cosi wilt halen? Mooi. Wacht, ik houd de deur voor u open.”

“Oké. Ik leg het snel even uit. U loopt beiden langs deze tafel met geschenken. Moment, dan ga ik even op de plaats van de camera staan… Eens kijken, wat dichter bij elkaar graag… Mooi. Prinses Máxima, als u Amalia ietsje hoger op de arm houdt, dan komt zij straks beter in beeld. Ja hoor, prima, dat ziet er goed uit. Plaatje! Oké, gaat uw gang, loopt u beiden maar langs de tafel… Goed… Goed… Ho! Ho! Wacht! Wacht! Niet zo snel…”
“Doen we iets niet goed, meneer Van der Wulp?”
“Het lijkt wel alsof u beiden het vliegtuig moet halen. Het is wel de bedoeling dat u naar de vele cadeaus en felicitaties kijkt.”
“O ja, natuurlijk. Excuus.”
“Wacht, dan doe ik het voor. Let goed op. Ziet u hoe bedachtzaam ik langs de tafel loop? Ik geef mijn ogen goed de kost, want ik kan maar geen genoeg krijgen van al die cadeaus en felicitaties. Ja? Begrijpt u wat ik bedoel? En let op mijn gezichtsuitdrukking. Wat straal ik uit?”
“U lacht en heeft ogen als schoteltjes. Iets manisch wellicht?”
“Verdikkeme nog aan toe, hoogheid. Verwondering en dankbaarheid straal ik uit!”
“Ja ja, natuurlijk. Nee, ik begrijp het.”
“Probeert u het nog maar eens. En u prinses Maxima, wilt u Amalia wakker houden? Het is in Nederland zeer onbeleefd om in slaap te sukkelen bij je eigen cadeaus.”

“Oké, we zijn nu alle geschenken aan het bekijken, meneer Van der Wulp. Ik til babylaarsjes op. Moet ik daar verder nog iets mee?”
“Praten, hoogheid, praten. De mensen willen horen wat u van de cadeautjes vindt. Misschien is het ook leuk als u iets tegen Amalia zegt?”
“Zoals?”
“Wat in u opkomt. Wijs haar maar op een cadeautje.”
“Kijk nu toch eens, Amalia. Wat zie ik daar? Een knuffelbeestje. Dat had je nog niet hè? Nee, je had nog geen knuffelbeestje. Wat een origineel cadeau.”
“Stop. Niet goed.”
“Niet goed? Wat wilt u dan dat ik zeg? Hartelijk dank voor de achtentwintighonderd pluche beesten die u ons deed toekomen? Of moet ik veinzen dat ik blij ben met een straatnaambord? Er zijn grenzen hoor.”
“Hoogheid, alstublieft. Dit is mijn vuurdoop als nieuwe directeur van de RVD. Heeft u niet wat vlotte zinnen paraat? Put uit uw ervaringen met het volk. Wat zegt u bijvoorbeeld op Koninginnedag tegen de mensen?”
“Dan zeg ik altijd: ‘Ronduit-fascinerend-te-zien-hoe-behendig-u-met-die-klosjes-overweg-kunt’. En als ik weg wil zeg ik: ‘Ik-zou-nog-uren-kunnen-kijken-maar-het-tobbedansen-en-peperkoekhappen-wachten’.”
“Hoogheid, ik smeek u…”
“Mijn broertje steekt altijd stiekem zijn middelvinger omhoog. Is dat iets?”

“Alex, kijk nu toch eens wat je doet. Je hebt meneer Van der Wulp aan het huilen gebracht. Hij is helemaal overstuur.”
“Sorry Max, ik kon het niet laten.”
“Meneer Van der Wulp, rustig. Wacht, hier heeft u een slabbertje. Ja, snuit de neus maar. Dat lucht op hè? Maakt u zich maar geen zorgen. Alex en ik gaan de kijkers thuis vertellen dat de liefde en de warmte waarmee de brieven zijn geschreven, de cadeaus en tekeningen zijn gemaakt, ons heel diep hebben geraakt.”
“Echt waar?”
“Echt waar. En dan vertellen we ook dat ouderschap soms zwaar is, maar natuurlijk ook heel erg leuk en dat we heel gelukkig zijn.”
“Echt? Willen jullie dat voor me doen?”
“Natuurlijk, meneer Van der Wulp. We know the drill. Maar laat u ons daarna weer met rust?”

9 reacties op “Voor Amalia”

  1. Arie den Breejen

    Geinig verhaal.

    Er was een tijd dat de geschenken (volgens de heer Sonneveld) achter de rhododendrons werden “geflikkerd”. Officieus verdween alles in een depot. Wat zal men nu doen met die goed bedoelde overtollige geschenken voor een klein meisje dat bijvoorbaat alles al heeft? Ook de vuilcontainer in? Of worden die aan minder bedeelde kinderen (of te tehuizen waar ze verblijven) gedoneerd?

  2. Ja, dit geeft wel weer eens aan hoe zielig het met de Nederlander gesteld is. Wat wil je hier in Godsnaam mee bereiken? Voelt het soms als ‘jouw’ kind dat jarig is? Of wil de afzender het bekende witte voetje halen? Negeer die lui toch gewoon, het is al erg genoeg dat ze er nog steeds zijn.

  3. Als ze nou eens de helft naar Iran en de andere helft aan Irak sturen? Offe…

    Misschien kunnen ze alles aan Gretta, dan kan die ze meem nemen naar de palestijnen:-D

  4. Nou nou, dat was wel even bijkomen zeker van die balzakoperatie. Ik dacht al, wanneer post die meneer koelman nou weer eens één van zijn vermakelijke schrijfseltjes. Hij zal zijn stukjes toch niet ín de metro schrijven? zo vroeg ik mij af. Want dan kan het nog wel even duren, als ik zo vrij mag zijn.
    Het laat zich echter zonder meer aanzien dat het genoten fysieke ongemak een niet geringe remmende werking heeft uitgeoefend op het eh, laten we maar zeggen creatieve vlak.
    Aldus meen ik te moeten constateren, gezien de ‘easy target’ die ditmaal als onderwerp is gekozen.
    Nu ben ik niet gewoon ook maar de geringste aandacht te besteden aan het oranje mirakel. De Wetenswaardigheden door kleintje muurkrant gepost aangaande genoemd mirakel, vindt ik overigens wél weer leuk.
    En, akkoord, ook (of juist of zelfs) een zgn easy target kan een schier oneindige bron van inspiratie zijn voor een schrijver. De nieuwe aanwinst voor de navo is in deze natuurlijk een lichtend voorbeeld. Een natuurtalent.
    In dit kader echter, blijft hij mijlen ver achter bij alex. Laatstgenoemde is niet alleen zeer getalenteerd, hij is tevens een proffessional die de fijne kneepjes van het vak tot in perfectie heeft weten uit te werken. Na het prijzen van een ingezonden brief van voormalig pretparkeigenaar Fidela had ie wat mij betreft nimmer meer een blunder hoeven maken. Iedere grap over deze miskleun zal op mij tot in lengte der dagen een verkwikkende uitwerking hebben. Soms, als ik des morgens wat landerig ontwaak, denk ik; och, ‘t is waar ook, alex heeft zich immers versproken, met als gevolg een energieburst die in elk geval genoeg is om het koffiezetapparaat te bereiken.
    Het zal de argeloze lezer niet verbazen als ik stel dat ik om mij moverende redenen vindt dat ik nu wel weer genoeg heb gezegd over die domme jongen met z’n argentijnse stoot. Het was eigenlijk in het geheel niet de bedoeling. De verleiding is gewoon te groot. En ik heb meteen aangetoond dat meneer koelman er eigenlijk ook allemaal niets aan kan doen.
    Het nieuwe stukje van meneer koelman, welks verschijnen mij zeer verheugde, zag ik veeleer als aanleiding om hem er eens op te wijzen dat ik, en met mij ongetwijfeld vele trouwe lezertjes, het wel kan waarderen dat hij zijn tekstuele productie op deze wijze ter beschikking stelt. Temeer daar ik mij bij voorkeur verre van trein en metro houdt.
    De wederom hervatte genoemde produktie wijst er mijns inziens eveneens op dat het door de schrijver zelf zo openhartig beschreven, edoch niet geheel vrij van gevreesde complicaties zijnde project succesvol is afgerond. Nouja, zoniet dan lezen we het wel.

    Uiterst schandalig noem ik de juridische veroordeling van de Gretta Duisenberg collumn. Dit gaat te ver. Bovendien is het stuk bij vlagen briljant; “voor het eerst in zijn leven is arafat bang”. Goed zoeken mensen, t is vast nog wel ergens op het net te lezen.

    Veel succes, inspiratie en creativiteit gewenst. (ook wat schrijven betreft, niet te vergeten.)

  5. Grotbewoners zijn van alle tijden.
    In de steentijd betrof het voornamelijk individuen die bescherming zochten tegen de onbarmhartige natuurelementen. In latere tijden, toen de grot als onderkomen al wat minder in zwang was, werden deze mensen veelal aangeduid als kluizenaars die het gezelschap van massa’s vlooien en reeds vroeg intredende reumaverschijnselen prefereerden boven de zegeningen van de moderne maatschappij.
    Oplettende lezertjes zullen uit deze korte inleiding feilloos kunnen opmaken dat ik slechts zeer summier geneigd ben aanstoot te nemen aan een publieke zaak. Laat staan dat ik mij zou verwaardigen naar aanleiding van iets dergelijks openlijk het strijdperk te betreden. Voornaamste reden om de wapenrusting aan te gorden mag worden genoemd de absoluut verwerpelijke juridische veroordeling van de gretta versus arafat collumn die inderdaad verstrekkende gevolgen kan hebben voor de algemene vrijheid van meningsuiting. Als de joodse uitdrukking ‘een gotspe’ ergens op van toepassing is….
    Aangemoedigd door mijn eerdere schrijven kwam ik dan ook tot het kloeke besluit die aardige meneer koelman eens een spreekwoordelijk hart onder de even zozeer spreekwoordelijke broeksriem te wurmen in zake de schrijnende misstand in kwestie.
    Echter, wat schetste mijn verbazing, zelfs de mogelijkheid tot publiekelijk reagéren op de collumn in kwestie is op last van rechterlijk bevel onmogelijk gemaakt. Een dergelijke abominatie rechtvaardigt mijns inziens de vrijheid die ik neem om op deze plaats voorgenoemd besluit alsnog gestalte te doen krijgen.
    Ik ken de gewraakte tekst. Het steekt met kop en schouders uit boven het gemiddelde aanbod in dit genre. Het geeft blijk van ouderwets vakmanschap waarbij dmv een min of meer subtiele stijl de spijker op ferme wijze op de kop wordt gehamerd.
    Ik zou meneer koelman dan ook ernstig willen waarschuwen dat hij zich juist hierdoor op gevaarlijk terrein begeeft. Een ieder die het is gegeven op een dergelijke originele en onderhoudende wijze de minder fraaie motieven van zijn – publieke – doelwit voor het voetlicht te brengen loopt het risico vroeg of laat een aanzienlijke levensgelukderving te ondervinden door hopeloos te verdwalen in een jungle van belangenverstrengeling en corruptie. Deze jungle noemt men ook wel; “rechterlijke macht”. Een gewaarschuwde koelman telt alvast voor twee.
    Gretta vindt zichzelf duidelijk niet een easy target. En bovendien, die bolle van ‘de gezonde roker’ zei het al, mevrouw is niet van de straat. Vooral dit laatste geeft te denken, als ik zo vrij mag zijn.
    Dat die club lafbekken die zich Metro Holland BV noemt eveneens geheel niet is geinteresseert in het fenomeen vrijheid van meningsuiting en de redactie van het blaadje in kwestie diep door het stof liet kruipen is ook al niet als positief aan te merken. Hoewel er gelukkig nog boven ons gestelden zijn die deze vrijheid wél op zijn juiste waarde weten te schatten, zoals alex liet blijken toen hij een ingezonden brief van voormalig grootvizier fidela als referentiekader gebruikte om aan te geven dat de kritiek op de toenmalige junta ook maar een mening was.
    Enfin, ik neem aan dat gretta tegenwoordig behoort tot de kring van trouwe lezertjes van deze site. Zeker sinds de corrupte uitspraak van die amateuristische kadi (misschien de moeite waard om uit te vlooien of er bruikbare munitie is te vinden mbt z’n driehonderd nevenfuncties). Gretta strijdt immers niet voor de zgn palestijnse zaak. Middels haar breed in de media uitgemeten optreden bleek overduidelijk haar adoratie voor de persoon arafat, en dat is, om maar eens ergens te beginnen, toch heel iets anders. Stuitend vond ik de aanmoedigend kirrende geluidjes die mevrouw maakte tijdens een claxonconcert bij een zgn roadblock van israeli’s. Dit,naar later bleek, niet tot onverdeeld genoegen van haar medereizigers. Haar ronduit infantiele en vooringenomen, op adoratie berustende optreden, rechtvaardigd in ieder opzicht het zo gewraakte stukje tekst van meneer koelman. Het is haar keuze geweest zich op deze wijze te profileren.
    Nee, gretta strijdt uitsluitend ter eer en meerdere glorie van haar uit de hand gelopen ego. Een vorm van ziekelijk voortdurende geestelijke masturbatie, zou een psychiater waarschijnlijk diagnosticeren.
    Een psychiatrische patient met veel geld en connecties, meneer koelman, pas toch op! Als ik in zijn schoenen stond zocht ik via ronny naftaniel contact met de mossad om een financiele donatie te regelen die het mogelijk maakt de komende tien jaar luxueus achterover leunend door te procederen. Denk eens aan de publiciteit die zulks zal veroorzaken. Ik maak me sterk dat ze daar wel goesting in hebben, die jongens en meisjes van de mossad.
    Ik heb de column overigens door mijn arabische buurman laten vertalen in een dialect “dat arafat wel begrijpt”, zo verzekerde hij me, en aangetekend opgestuurd naar het lijdend voorwerp dat tot nu toe niet aan de discussie alhier heeft mogen deelnemen. Ik denk dat hij er wel om kan lachen. En ik stel me voor dat hij, al lezende, zachtjes preveld; “ja inderdaad, voor het eerst in mijn leven voelde ik ware angst”.

  6. caveman je lult teveel

    Luuk ik vind dat je het leuk doet, die column over Gretta Duisenberg was echt een hoogtepunt voor de Metro 🙂

  7. Inderdaad caveman, je lult teveel. En uit je nek bovendien.

    Ik hoop dat ze die kadoos voor een goed doel gebruiken want die koninklijke wurm zal het vast aan niets ontbreken.

  8. Geeft maar weer aan dat onze appelsienen-familie maar losgelaten moeten worden,
    als ze in hun eigen levensonderhoud moeten voorzien is er geen tijd meer voor deze gekkigheid.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top