Thom de Graaf: eeuwige tweede

Daar zat hij dan, alleen aan een net iets te klein tafeltje in een grand café bij het Binnenhof. En ondanks het feit dat het toch echt Thom de Graaf was die daar zat, viel het niet mee hem te herkennen.

Thom dronk een glas thee. Maar meer nog was de voormalig lijsttrekker van D66 druk doende met roeren. Iedere keer als een passant even naar hem keek, versnelde het getik van het lepeltje en boog het grote hoofd van Thom wat dieper voorover. Zijn immense kin hing nu zo’n beetje op zijn borst. Onder hem staken zijn lange benen ver naar voren. Met al het rumoer om hem heen, was de leegte waarin hij zat groot.

Ja, Thom zat er wat mismoedig bij. Hij vroeg zich in stilte af of het met zijn carrière wel de goede kant op ging. En wat er in hem was gevaren, dat hij zich kandidaat had gesteld voor het voorzitterschap van de Tweede Kamer. Thom staarde naar het glas in zijn hand. Negenenzeventig stemmen voor Weisglas, negenenveertig voor Verburg van het CDA en zeventien voor hemzelf.

Zeventien.

Op afstand de hekkensluiter. Hij voelde zich mislukt. De risee van Den Haag. Politieke folklore. Het mocht een klein wonder heten dat hij nog de kracht had gevonden Frans Weisglas te feliciteren. Onbevattelijk eigenlijk.

De thee was op. Thom staarde voor zich uit. Zijn immense kaakpartij rustte in de handpalmen van zijn beide handen. D66 maakte het verschil. Ja, bij elke verkiezing een halvering “n een nieuw historisch dieptepunt. Tropenjaren waren het geweest, zijn Kamerjaren. Was D66 onder Van Mierlo nog goed voor minstens twintig zetels, onder Thoms leiding was er een splinterpartij overgebleven.

En nu dit weer. Politiek was de ene wrange grap na de andere.

Hoe het kwam, wist hij niet. Maar plots dacht Thom aan Joop Zoetemelk, de eeuwige tweede. En aan Clarence Seedorf.

Hij haalde enkele malen diep adem. Het werd tijd dat hij tot iets kwam. Misschien was terugtreden als fractievoorzitter wel niet genoeg. Terugtreden uit de Kamer was een veel beter idee. Wie zouden het merken? In ieder geval niet de media die hem tijdens de verkiezingen vakkundig hadden genegeerd.
“Meneer De Graaf?”

Thom schrok op. Een bejaarde dame met handtas stond voor zijn tafeltje. Ze was van het type toerist. Voor hij iets kon zeggen, schoof ze aan. “Ik vind u zo’n aardig en net heerschap.”
Thom glimlachte flauwtjes.

De oude mevrouw wees naar een tafeltje wat verderop, waar twee andere dames op leeftijd schichtig hun kant op keken. “Dat zijn mijn vriendinnen van de kienvereniging.”
“Kijk eens aan.” Tom trok zijn mondhoeken omhoog.
De dame drukte haar handtas stevig tegen zich aan. “We zijn hier op excursie. Volgende week gaan we naar de zeehondencr”che in Pieterburen.”
Thom knikte. “Leuk.”

Er viel een stilte.

“Tijdens de Tweede Kamerverkiezingen heb ik op u gestemd, meneer De Graaf.”
“O, dat is fijn. Dank u wel voor het vertrouwen.”
De oude dame knikte. “U bent tenminste niet zo als al die andere politici. U bent heel anders.”
Thom veerde op. Iemand die in hem geloofde!
De woorden verlieten bijna als vanzelf zijn mond. “Ik maak graag het verschil en ben blij dat bestuurlijke vernieuwing een item is dat ook de wat oudere generatie…”
“Want weet u, meneer De Graaf.” De oude dame keek hem bijna troostend aan. “Ik vond u zo sneu…”

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!