Spreekbeurt over mijzelf

Ik ben Yunus en ik ben 9 jaar oud. Mijn spreekbeurt gaat over mijzelf. Ik heb een mama en ik heb nog een mama. Eigenlijk heb ik er drie. Mama nummer drie was erbij toen ik werd geboren. Dat is mijn echte mama. Maar daar ben ik weg. Al heel lang.

Nu kunnen we even niet thuis wonen. Mijn beide mama’s hebben me verteld waarom. Iedereen wil iets van ons. Elke dag bellen meneer Pauw en meneer Witteman of ik samen met mijn mama’s bij hun op tv kom. Maar dat willen mama en mama niet. Ze maken grapjes tegen elkaar. Dat er dan vast weer een hoge meneer aan tafel zit die met mij naar het voetballen wil. Die grap snap ik niet zo goed. Wat ik ook niet snap, is dat iedereen het over mij heeft. Zo vinden hoge meneren in Turkije dat mijn mama’s niet voor mij mogen zorgen. Alleen maar omdat ze van vrouwen houden. Ik vind dat stom. Zelf houden die meneren ook van vrouwen dus ik snap het probleem niet zo.

En nu heb je weer hoge meneren in Nederland die boos zijn op de hoge meneren in Turkije. Die hoge meneren in Nederland heten ministers en hun baas heet Mark Rutte. Zij roepen heel hard dat mijn beide mama’s een standbeeld verdienen. Maar mama en mama willen helemaal geen standbeeld. Ze willen rust. Maar dat willen die hoge meneren uit Turkije en Nederland niet. Vandaag komt de baas van Turkije op bezoek bij Mark Rutte. Dan gaan ze het over mij hebben. Ik vind dat best wel eng. Meneer Rutte en zijn ministers zeggen wel dat het hartstikke goed is dat twee mama’s voor mij zorgen. En ze zeggen ook dat de baas van Turkije zich nergens mee moet bemoeien. Maar dinsdag zag ik meneer Rutte heel blij, samen met onze nieuwe koning en koningin, op bezoek gaan bij de nieuwe paus. Om hem te feliciteren. Ze leken wel de beste vrienden. Terwijl de paus net zo erg is als de baas van Turkije! Hij roept ook dat mama’s die van vrouwen houden niet voor kinderen mogen zorgen. Dan denk ik: als meneer Rutte en zijn ministers echt zo boos zijn op de baas van Turkije, waarom zijn ze dan niet ook boos op de paus? Die rare man met zijn jurk!

Mijn mama’s drukten me dicht tegen zich aan toen ik daarnaar vroeg. “Ach, lieve Yunus,” zeiden ze. Ik moest heel even huilen. Omdat ik het niet snapte, denk ik. Maar dat zal wel komen omdat ik pas negen jaar oud ben. Ik moet nog veel leren. Nou, dat was mijn spreekbeurt. Zijn er nog vragen?

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?