Sneeuwvlokje

De hele week zijn mijn gedachten bij Sneeuwvlokje, het veelbesproken ‘albinozwijntje’ dat nog steeds ergens op de Veluwe rondloopt. De Partij van de Dieren sloeg vorige maand alarm omdat het beestje, dat zijn natuurlijke schutkleuren mist, de maand juli zeker niet zal overleven. Juli is namelijk de maand waarin jagers van Staatsbosbeheer op de Veluwe een groot aantal zwijnen afschieten om zo de wildstand op peil te houden.

En dat is slecht nieuws voor Sneeuwvlokje, want reken maar dat dit witte zwijntje opvalt in het struikgewas. De Partij van de Dieren kwam direct in actie. Staatsbosbeheer zou dat lieve kleine witte biggetje willen afschieten om ‘de populatie van vreemde smetten vrij te houden’. Het woord ‘raszuiverheid’ viel, van het een kwam het ander en uiteindelijk werd bij een voederplaats op de Veluwe zelfs een monument voor Sneeuwvlokje opgericht.

Dat leverde flink wat publiciteit op. De Socialistische Partij, van huis uit gezegend met een neus voor goedkope sentimenten, haakte in. Kordaat optreden was volgens de partij geboden, want jagers van Staatsbosbeheer zouden dat “nietsvermoedende biggetje” zo snel mogelijk willen doden.
Uiteindelijk kwam diskjockey Giel Beelen met een oplossing. Hij regelde dat Sneeuwvlokje in ieder geval vóór juli naar opvangcentrum Het Beloofde Varkensland in Amstelveen kan. Daar mag het albinozwijntje in alle vrede opgroeien met zijn leeftijdsgenootjes Bram, Bonestaak en – voor wat hoort wat – Gieltje.

En Sneeuwvlokje leefde nog lang en gelukkig. Zou het echt waar zijn? Het afknippen van staartjes, castratie zonder verdoving – Nederland is normaliter niet zo aardig voor varkentjes. De website van Het Beloofde Varkensland neemt gelukkig al mijn twijfel weg. In deze ‘varkensvrijstaat’ weten de mensen nog wat ‘houden van dieren’ is. De workshop Communicatie met het Varken is het meest overtuigend. Hoogtepunt van deze cursus is de varkensmassage die als “schaamteloos genieten” wordt omschreven.
Op de website mogen we meebeleven hoe de Amsterdamse hobbyboerin Dafne Westerhof middels een full body massage in de weer is met Aagje, een kolossale zeug van zes jaar. Na wat geschuur en gewrijf liggen beide dames heel voldaan lepeltje-lepeltje in het stro.

Tot zover het voorspel, want nu betreedt mannetje Bromsnor de stal en kan het echte werk beginnen: de verwen-sessie. Die bestaat uit bodycontact en enkele vibraties. Bromsnor laat zich alle heerlijkheden goed bekomen. Een beetje lui is hij wel. Het liefst ligt hij onderop terwijl de hoogblonde hobbyboerin hem kriebelt ‘op geheime varkensplekjes.’
Dafne windt er op haar site geen doekjes om. Ze heeft met al haar varkens “intens fysiek contact” en verwondert zich nog steeds hoe “schaamteloos ze zich kunnen overgeven”.

Ik ben jaloers. Ik wou dat ik Sneeuwvlokje was. Deze vrouw heeft me de ogen geopend. Dieren zijn geen dieren, ze zijn net mensen. Het wordt tijd dat we dat eens onder ogen zien. Mijn maandelijkse donatie aan Lenie ’t Hart en haar zeehondencrèche in Pieterburen heb ik per direct stop gezet. Zolang Lenie niet naakt en druipend van de massageolie over een bronstige zeekoe heen en weer glijdt, krijgt ze geen cent meer van me. Nee, mevrouw èt Hart schopt zo’n beest veel liever terug de koude Noordzee in. Het is een schande. Zo ga je toch niet met dieren om?

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!