Sleurhut de luxe

Mijn overbuurman – altijd druk druk druk – heeft een state of the art camper gehuurd. Voor een maand. Hij staat er op mij in zijn strak gestroomlijnde paleisje rond te leiden. We betreden het heiligdom.

Buurman wijst me op de 6-versnellingsbak, de cruise control, de airconditioning en de achteruitrijdcamera. Daarna mag ik mijn goedkeuring uitspreken over het plasmascherm aan de wand, de dvd-speler, het elektrisch bedienbare kingsize bed en het panoramadak. Dit is met recht een 5-sterrenhotel op wielen.

“Vrijheid! Even drie weken helemaal niets!” lacht mijn overbuurman. Morgen vertrekt hij met zijn echtgenote richting Spanje. Hij laat me zijn checklist zien. Er moet nog een hoop worden ingeladen: bergschoenen, nordic walking stokken, muggenspray, pindakaas, hagelslag, zes pakken koffie, theezakjes, een salamiworst, drop, piepers, macaronimix, borrelnootjes en een nekkussen.

Maar ook vochtige tissues, mobiele telefoon plus oplader, de laptop en een stapel dvd’s (seizoen 1 t/m 4 van Wallander). Plus de TomTom en de reserve-TomTom, want “je zult zien dat zo’n ding het tijdens de vakantie opeens begeeft”. Bijkomend voordeel: “als nu de ene TomTom ‘keer om’ zegt, kan ik dat met de andere checken”. Ik knik begrijpend. Ja, dat is handig.

Verder op het lijstje: iPad, digitale spiegelreflexcamera met drie afzonderlijke lenzen, reservebatterijen, oplader en twee extra SD-kaartjes, want je weet immers maar nooit. En niet vergeten de limiet van zijn vier creditcards te verhogen. En nog langs bij de Aldi voor houdbare melk. Juist ja. Mijn overbuurman excuseert zich. Hij moet verder met de voorbereidingen, maar ik mag rustig nog even rondkijken.

Wanneer ik de camper verlaat, is hij aan het uitvogelen hoe zijn nieuwe e-book reader werkt. Daarop moeten alle zeventig boeken van Baantjer komen te staan. En daarna wacht hem nog de volautomatische televisieschotel, inclusief het bijbehorende kastje met veel te veel knoppen. ’s Nachts om half drie hoor ik hem nog steeds rond de camper scharrelen.

De volgende dag is het zover. Twee uur later dan gepland zwaai ik buurman en zijn vrouw uit. Daar gaan ze, de vrijheid tegemoet. Hoofdschuddend kijk ik hen na. Het leven is er niet makkelijker op geworden. Tegenwoordig heb je wel heel erg veel spulletjes nodig voor ‘even drie weken helemaal niets’.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?