PREMtime

Prem Radhakishun heeft het weer eens voor elkaar: aandacht. Onlangs kuierde hij heel integer met vier cameraploegen in zijn kielzog door de Haagse Stuwstraat, toen hij plots door zo’n twintig Marokkaanse jongeren werd belaagd. Prem zette het op een rennen en wist zich het vege lijf te redden. Dat was niet de eerste keer. Zo kreeg hij vorig jaar in de Haagse wijk Transvaal een colablikje tegen zijn hoofd. Ja, je kunt rustig stellen dat Prem elke Vogelaarwijk die hij betreedt, direct weer wordt uitgerost.

Nog even, zo laat Prem in Het Parool weten, of hij wordt hartstikke rechts. Zijn gespeelde verontwaardiging is bijna schattig. Hij is de Jehova’s getuige die langzaam van zijn geloof valt. Prem dreigt bij een volgende verkiezing namelijk op de PVV te stemmen: “Ineens begin ik de teksten van Geert Wilders aantrekkelijk te vinden. Ineens vind ik dat Geert Wilders wel gelijk heeft als hij zegt dat het altijd de Marokkanen zijn”. Prem weet wat hem te doen staat. “Ik vrees dat ik er eentje helemaal in elkaar trap de volgende keer”.

Lijkt me een prima idee, maar Prem kijkt wel uit. Voor je het weet, rennen al die capuchonnetjes zelf hard weg wanneer hij hun prachtwijk betreedt. En dat is nu net niet de bedoeling. PREMtime kan niet zonder kut-Marokkanen. Het is puur entertainment. Rifaapjes kijken vanuit de luie stoel. ‘Zie-je-nou-wel-televisie’ voor de nette burger.

Nu kun je zeggen wat je wilt over dat tuig in de probleemwijken, maar dom zijn ze niet. Ze willen absoluut niet in beeld. Maar ja, Prem blijft ze stug achtervolgen. Grote gebaren, veel verontwaardiging. Dat is de kracht van die roeptoeter uit Suriname. Niemand kan Marokkanen stalken zoals hij dat kan. Net zolang totdat ze zich tegen hem keren, waarna hij met draaiende camera aangifte doet bij de politie. Voor mij is Prem de nieuwe Willibrord Frequin. Niet vergeten: zonder camera zet hij geen stap in welke probleemwijk dan ook.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!