Niets gevaarlijker dan het woord, meneer Badr Hari

Geachte meneer Badr Hari,

Als extraatje bij deze brief een broodje ossenworst, omdat ik weet dat u dat zo lekker vindt. Ik hoop dat het niet te lang onder de metaaldetector in het huis van bewaring heeft gelegen.

Ik schrijf u omdat recente gebeurtenissen mij angstig en onbegrepen hebben gemaakt. Ik bivakkeer nu al een week in de kruipruimte onder mijn huis. Een kleine duizend mails ontving ik, met de boodschap dat ik met de klink van het ziekenhuis speel. Nóg heviger schrok ik van wat mijn sympathieke collega Willem Holleeder is overkomen. Als columnist van het gezaghebbende weekblad Nieuwe Revu tikt hij elke week een stukje waaraan geen touw is vast te knopen. Niets mis mee, zou je zeggen, maar vechtsporter Dick Vrij sloeg hem op een Amsterdams terras wel mooi even een gebroken kaak. Dat was Willem als crimineel nooit overkomen! Maar nu is hij columnist en sabbelt hij pap met een rietje. Willem doet geen aangifte, want hij heeft het “uitgepraat” met meneer Vrij. Knap, met een gebroken kaak!

Niets gevaarlijker dan het woord, meneer Hari. Daarom is het mijn intentie me in de toekomst louter te omringen met mannen van uw kaliber. Laat mij daarom uw vriend worden. U bent een man van eer en bij u is een vriend altijd een vriend. U dúrft dingen! Als ik boos ben, tik ik een naar stukje. U niet, u krijgt zo’n heerlijke waas voor de ogen en laat uw vuisten spreken. Daarom bent u mijn man. Ik wacht op u. De drie maanden tot uw vrijlating kom ik wel door, op het matras in de kruipruimte onder mijn huis, maar daarover zo direct meer.

Nu denkt u natuurlijk: wat kan die laffe Koelman voor mij betekenen? Welnu, ik had u bijvoorbeeld kunnen vertellen dat ‘horeca’ (moeilijk woord!) de afkorting is van hotel-restaurant-café. Een handig weetje dat u mooi drie maanden cachot had gescheeld. Daarnaast ben ik, in ruil voor uw vriendschap, bereid de helft van mijn Metro-gage (600 euro per column, sinds vorige week bijgesteld naar 30 euro) aan u te doneren. Het geld geef ik cash in bewaring bij de ex-advocaat aan de Herengracht. U weet wel.

Tot slot heb ik – en dit is écht een vriendendienst – Estelle van u overgenomen. Ze ligt hier naast me op het matras, in haar satijnen bodystocking. Ik doe dit niet voor mijn plezier, meneer Hari, maar enkel voor u. Als vriend. Immers, had u Estelle niet gekend, waren de media nooit geïnteresseerd geweest in uw akkefietje. En was de waan-van-de-dag-karavaan mooi aan uw deur voorbij gereden.

close

Genoten van dit artikel? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox.