Mooier dan dit wordt het ouderschap niet

De Reclame Code Commissie buigt zich vanmiddag opnieuw over de poster van de horrorfilm Sint. Dan dient het hoger beroep dat filmmaker Johan Nijenhuis heeft aangespannen. Ik zag hem een aantal malen voorbij komen op tv. Het is een angstige vader. Iemand die nooit samen met zijn kinderen naar het bos zal gaan om uit te vinden hoe je nu in een boom klimt.

Ik hoop dat de poster mag blijven hangen. Je kind, bang voor een affiche. Wat is er nu mooier dan dat? Het lijkt me de droom van iedere ouder. Meestal is het de angst voor onweer die je kind parten speelt, of de krokodil onder het bed – maar een bloeddorstig Goedheiligman is minstens zo aandoenlijk.

Daar sta je dan, samen met je kind voor een abri met daarin zo’n enge poster. Prachtig lijkt me dat, pure idylle. Kijk toch eens hoe die kleine koter dat affiche in zich opneemt! Wat gaat er allemaal om in dat hoofdje? Al die onvoorstelbare emoties. Vier jaar is een prachtige leeftijd.
Je kijkt voorzichtig opzij. Zie je al een bibberend lipje? Hoor je daar een onderdrukte snik? Oh, de mengeling van pijn en genot die je op zo’n moment als ouder voelt! Wat een onbeschrijflijk geluk, want je weet: hier is de verbeelding aan de macht.
Je denkt: zoveel verschillende ontroeringen op één dag, had ik dat maar. Tijd voor wat relativerende woorden. Je knielt en legt uit dat die enge meneer op dat paard helemaal niet Sinterklaas is. Het is zijn rare neef die graag griezelt. Grote mensen vinden dat leuk.

Je koter knikt ernstig. Samen staar je zwijgend nog even naar het affiche. Het is een mooie stilte. “Grote mensen zijn raar, hè papa.” Je knikt en drukt je kleine spruit liefdevol tegen je aan. Daarna is het op naar huis. De kleine houdt je hand stevig vast. Dit moet ik onthouden, denk je weemoedig, want voor je het weet is ie groot. Je knijpt in het knuistje. Al die verbeeldingskracht, wat is een kinderleven toch rijk gevuld. Dan hoor je naast je die prachtig treurige zucht om zo’n gemene nep-Sinterklaas. Je stroomt vol met warmte. En plots besef je: mooier dan dit wordt het ouderschap niet. Ongelooflijk dat Johan Nijenhuis dat niet begrijpt. Wat een gemis.

Scroll naar top