Een minderheidskabinet is hard werken

Zondagochtend. Het is kil in de kerk. Mark Rutte heeft zijn ogen gesloten. Kin op de borst en de handen gevouwen in de schoot. Voor het eerst in zijn leven, maar nood breekt nu eenmaal wet.

Sinds de SGP een sleutelrol heeft in de Nederlandse politiek, is het onverstandig een uitnodiging van Kees van der Staaij in de wind te slaan. Vooral de manier waarop: “gedoogsteun bespreek ik graag met u, direct na afloop van de kerkdienst.” Dan heb je als premier aan een half woord voldoende.

Een uur lang ten prooi aan verveling. Rutte doet voorzichtig één oog open. Hij loert opzij. Daar zit ie, direct naast hem; Kees van der Staaij, in zijn sobere donkere dracht. Hij sabbelt op een pepermuntje. Voorzichtig kijkt Mark op zijn horloge. Nog vijftig minuten, dan is de kerkdienst ten einde. Auw! Hij schrikt van een por in zijn zij. Het is Van der Staaij. De SGP-fractievoorzitter kijkt hem verbolgen aan. “In de hemel zijn geen horloges, maar enkel de gong van het Laatste Oordeel.” Oei! Rutte herpakt zich snel. Nu vooral ernstig kijken, concentreren en de wenkbrauwen fronsen.

De stem van de predikant galmt. Hij spreekt van de vrouw, geschapen uit de rib van de man. Door haar toedoen zijn de mannenbroeders uit het paradijs verbannen. Rutte hoort Van der Staaij sissen. “Vrouwen!” De SGP-fractievoorzitter spuugt het woord uit, alsof er een haartje tussen zijn tanden zit. Hij buigt zich naar Rutte. In zijn ogen smeult de gloed van het grote gelijk. “Wij van de SGP stemmen altijd tégen vrouwen in de politiek. Niet omdat we iets tegen hen hebben, maar louter vanwege Bijbelse gronden.” Van der Staaij neemt een volgend pepermuntje. “Maar verder is iedereen natuurlijk gelijk.”

Tijd voor gezang. Daar gaat de organist, vol op het kerkorgel. “Eens als de bazuinen klinken,” fluistert Van der Staaij opgewonden, “mijn lievelingsnummer!” Rutte steekt snel een duim omhoog. “Ook één van mijn favorieten!” Hij probeert er blij bij te kijken. Van der Staaij legt een hand op zijn schouder. “U mag meezingen.” Dat laat onze premier zich geen twee keer zeggen. Hij zet met verve in. Nee, aan hem zal het niet liggen, want als geen ander weet hij: een minderheidskabinet is nu eenmaal hard werken.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?