Een mens vergeet snel

Mag ik even uw aandacht voor Uri Rosenthal, onze minister van Buitenlandse Zaken? Zijn slordig gekleide hoofd verschijnt veelvuldig op tv, nu Libië in brand staat.

In de straten van Tripoli worden burgers door helikopters en gevechtsvliegtuigen van de eigen regering aan flarden geschoten. Bronnen binnen de Verenigde Naties spreken zelfs van een genocide. Uri Rosenthal maakt zich grote zorgen. Al die Libiërs die het vege lijf willen redden. Voor je het weet, komen ze naar Europa en dat kan natuurlijk niet: “we zullen alles op alles moeten zetten om dat te voorkomen.”

Je mag dan als Libiër ooggetuige zijn van massale slachtingen, maar dat is nog geen reden een beroep te doen op de gastvrijheid van Europa – laat staan die van Nederland. Was getekend: Uri Rosenthal. De man van wie de ouders de Tweede Wereldoorlog overleefden, enkel omdat ze als vluchteling welkom waren in Zwitserland. Een mens vergeet snel, zullen we maar zeggen.

Dat geldt trouwens ook voor Gerd Leers, minister van Immigratie en Asiel. Als burgemeester van Maastricht schreef hij vijf brandbrieven aan toenmalig staatssecretaris Albayrak. Daarin vroeg Leers om een verblijfsvergunning voor evenzoveel schrijnende asielgevallen binnen zijn gemeente. Eén verzoek werd ingewilligd, pal voor de val van het kabinet. De vier andere verzoeken bleven liggen. Waardoor Leers plots, als nieuwe minister van Immigratie en Asiel, over zijn eigen smeekbedes mocht beslissen.

En dat deed hij. Hij wees zijn eerdere eigen verzoek direct af, want “ik heb nu een andere verantwoordelijkheid.” Dat is een zin waarover ik graag mag nadenken. Waarop doelt Leers? Zijn verantwoordelijkheid naar Wilders toe? Limburgers onder elkaar? De eigen carrière?

Ik probeer het me voor te stellen. Vol medeleven ga je bij vijf families op de koffie. Je poseert met hun kinderen, spreekt je ontzetting uit, schudt vol ongeloof het hoofd. Je ogen zien vochtig, maar je blijft strijdbaar. Een klein beetje compassie, meer vraag je niet. Belangrijk is dat deze ongelukkigen weten dat zij er niet alleen voor staan.

Om hen een paar maanden later probleemloos de middelvinger te geven, want “ik heb nu een andere verantwoordelijkheid.” Gerd Leers en Uri Rosenthal, twee politici en hun prima ontwikkelde gevoel voor ethische kwesties. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?