Marathonzitting

Ze zijn eruit, de bikkels. Drie weken van koortsachtig overleg waren nodig om tot een akkoord te komen. Afgelopen maandag duurde het crisisberaad zelfs van tien uur ‘s ochtends tot twee uur ’s nachts. Een marathonzitting van zestien uur. Wie gelooft dat nu? In elk boek over effectief vergaderen lees je dat na anderhalf uur de aandacht verslapt en je maar beter kunt stoppen.

En dan het resultaat. Dat is er nauwelijks. De verhoging van de AOW-leeftijd blijft onzeker. Het enige wat zeker is, is 5,5 miljard aan investeringen voor de komende twee jaar en 5 miljard aan bezuinigingen. Dat is onder de streep dus een half miljard extra voor de Nederlandse economie; net genoeg voor de aanleg van vijf kilometer snelweg. Moet je daar nu drie weken over bakkeleien? Ben ik niet gewend. De miljarden aan staatssteun voor ING, Aegon en Fortis waren steeds binnen een uur geregeld.

Nee, mij maak je niets wijs. Balkenende, Bos en Rouvoet hebben het er de afgelopen weken eens lekker van genomen. Opeens zie je het voor je. Terwijl buiten bij de poort van het Catshuis de media wachten, knettert binnen het haardvuur. Jan Peter is bezig met zijn bouwdoos van de Ferrari 360 en André kijkt het derde seizoen van ‘het kleine huis op de prairie’. Wouter zit in de ballenbak.
Soms komt minister Donner langs. Dat is altijd spannend. Dan moeten “de kaarten op tafel” zoals politici dat noemen.
“Piet Hein, jouw beurt”.
“Juist ja. Wouter, laat je handen eens zien”.
“Waarom?”
“Dat hoort zo! Laat zien!”
“Nee!”
“Jan Peter, Wouter houdt zijn kaarten onder tafel”.
“Wouter….”
“Nou, vooruit… zes kaarten”.
“Aha. Wouter, mag ik dan van jou, uit de serie ‘langer doorwerken’ de bejaarde stratenmaker?”
“Alsjeblieft”.
“En uit dezelfde serie… de demente brandweerman?”
“Heb ik niet”.
“Heb je wel!”
“Niet!”
“Jan Peter, Wouter speelt vals”.
“Wouter, zo gaan wij niet met elkaar om”.
“Goed dan. Alsjeblieft”.
“Kwartet!”