Lance Armstrong is een held

Het is een berucht onderzoek. In de jaren tachtig stelden Amerikaanse wetenschappers een groep anonieme topsporters twee vragen. Eén: wat zou je doen wanneer er een pil bestond die je Olympisch goud garandeerde? (antwoord: slikken natuurlijk!) En twee: wat nu als die pil een gruwelijke bijwerking heeft: een zeer grote kans op een vroege dood, waarschijnlijk binnen vijf jaar?

Wat bleek? Het merendeel van de topsporters koos twee maal voor de pil. Mooi vind ik dat. Topsporters doen precies wat we van hen verwachten. Ze zijn zo maniakaal met hun sport bezig dat alles eronder mag lijden, ook de eigen gezondheid. Zolang ze maar op het juiste moment boven zichzelf uit stijgen, met prestaties die nauwelijks voor mogelijk worden gehouden. Dát is wat het volk wil zien. Brood en spelen! Alleen al daarom vind ik Lance Armstrong een held. Hij won zeven keer de Tour de France.

Wat wordt hem eigenlijk verweten? Hij zou de spil zijn in het grootste dopingschandaal in de historie van de sport. Critici spreken er schande van hoe geraffineerd en gestructureerd hij alles organiseerde. Ik niet. Ik maak een diepe buiging voor die man. Welk een organisatorisch talent! We nemen het hem blijkbaar kwalijk dat hij niet met een rubberen penis, gevuld met schone urine, een slordige vijfhonderd keer door de plastest probeerde te komen.

Topsport evolueert, de financiële belangen zijn groter dan ooit – dus doping evolueert mee. En geld corrumpeert. Daarom bedotten we bijvoorbeeld massaal de belastingdienst (ook een sport, trouwens). Maar oh wee als wielrenners massaal doping gebruiken. Wat zijn wij dan geschokt! Moet de NOS nog wel het wielrennen uitzenden? Over die vraag wordt nu serieus nagedacht. Zend dan ook geen beelden uit van de burgeroorlog in Syrië, denk ik dan, want dat schokt ook. Nee, liever nemen we Armstrong zeven Tourtitels af, terwijl de nummers 2 ook allemaal in verband worden gebracht met dopingzaken of daarvoor zijn geschorst.

Stuk voor stuk renners die deden wat van hen werd verwacht. Alles, alles, alles uit hun talent halen. En daar hoort doping bij. We vragen er zelf om. De maatschappij brengt de topsporters voort die het verdient. Daarom kan ik slechts met bewondering kijken naar iemand als Armstrong. Balancerend op de rand van de vulkaan, een evenwichtskunstenaar. Alles of niets, de dood of de gladiolen. Grappig dat niemand zich ooit heeft afgevraagd wat die wieleruitdrukking nu werkelijk betekent.
 

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?