Inspiratie voor onze koning

Maandag maakte Hans Wijers, voorzitter van het Nationaal Comité Inhuldiging, het thema voor de Koninklijke inhuldiging bekend: “mijn droom voor ons land, inspiratie voor onze koning.” Wijers roept alle Nederlanders op hun toekomstdroom voor Nederland in te sturen. De mooiste bijdragen worden gebundeld in een koningsboek en “in saamhorigheid aangeboden” aan Willem-Alexander. Ter inspiratie.

Ik schrok daarvan. Willem-Alexander heeft 46 jaar de tijd gehad zelf iets te verzinnen, maar blijkbaar zit meneer nu al verlegen om inspiratie. Heeft hij er überhaupt wel zin in? Ik vraag het me af. Goddomme nog aan toe, de passiviteit! Sinds wanneer moet het volk de koning inspireren? Ik wil een koning die het volk inspireert! Ja, ik heb een toekomstdroom voor Nederland. Ik droom van een koning die zichzelf hardop afvraagt waarom uitgerekend Hans Wijers tot saamhorigheid oproept. De man die als CEO van AkzoNobel in 2010 een jaarbonus van 3,8 miljoen euro opstreek, en bij zijn vrijwillig vertrek in 2012 nog eens 1,2 miljoen. Ik droom van een koning die dicht bij het volk staat. Eentje met een pesthekel aan automobilisten die met 60 kilometer per uur invoegen op de snelweg. Ik droom van een koning die ook niet begrijpt waarom je bij een tankstation 50 cent betaalt voor een zuchtje lucht in je autobanden. Ik droom van een koning die het op 30 april voor de camera’s uitschreeuwt, hoofd in de nek, de vuisten gebald: “ik háát de geschiedenis van kantklossen door de jaren heen!”

Oh, geef mij een koning die net als ik droomt van een land waar de Postcodeloterij je brievenbus niet weet te vinden. Een koning met een pesthekel aan de Huishoudbeurs. Eentje die zichtbaar onpasselijk wordt wanneer in zijn bijzijn de naam Albert Verlinde valt. Zo’n koning wil ik, een menselijke. Eentje met zelfrelativering en humor: “Ach, meneer Witteman, weet u wat het is? Gewoon blijven ademhalen, meer hoef je in dit land niet te doen om koning te worden.”

Maar waarschijnlijk is dat allemaal te veel gevraagd. Daarom beperkt mijn toekomstdroom voor Nederland zich tot de dodenherdenking op de Dam. Twee minuten stilte. Een eenzame gek brult iets. Paniek! Geduw! Getrek! Het publiek raakt op drift, dranghekken vallen om, maar koning Willem-Alexander vertrekt geen spier. Hij staat pal. Waarom? Omdat zij die vielen ook niet vluchtten toen het er op aankwam. En zo hoort het. Spreken we dat af, WimLex? Kom op joh, maak er wat van!

close

Genoten van dit artikel? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox.