Ik voel allang niet meer dat ik leef

“Ik heet Olinka. Ik ben een ijsbeer en slijt mijn dagen in gevangenschap. Vroeger in Wenen, nu in Diergaarde Blijdorp. Wat kan ik verder over mijn leven vertellen? Ik ben zwanger, maar dat is geen reden voor vreugde. Mijn kinderen zullen geboren worden in gevangenschap, leven in gevangenschap en uiteindelijk sterven in gevangenschap.

Blijdorp. Alleen de naam al. Alsof dieren hier gelukkig zijn. Maar misschien zegt het iets over de bezoekers die hier komen. Blijkbaar stemt het hen vrolijk dieren in gevangenschap te zien. Ik heb nooit begrepen waarom. Wat hebben wij dieren hen ooit misdaan, dat dit ons lot is?

Eerst moordde de mens onze soortgenoten uit. Daarna nam hij ons gevangen omdat we met uitsterven worden bedreigd. Moesten we een fokprogramma in. Maar waarom? Onze jonkies worden nooit in de natuur geplaatst. Ze worden met andere dierentuinen geruild. Om ‘educatieve redenen.’

Laat me niet lachen. Kinderen kunnen beter naar National Geographic kijken als ze dieren in hun natuurlijke omgeving willen zien. In een dierentuin vind je enkel neurotische dieren, gevangen gezet ter meerdere eer en glorie van de mens.

Vroeger vrat ik mijn vacht kaal. Nu niet meer. Na al die jaren gevangenschap is er een deken van gelatenheid over me neer gedaald. Ik voel allang niet meer dat ik leef. Tot afgelopen zondag, de drukste dag uit de geschiedenis van Blijdorp. Bezoekers mochten gratis naar binnen, op voorwaarde dat ze de petitie tekenden tegen de bezuinigingen die de gemeente Rotterdam wil doorvoeren. Zo kocht Blijdorp 46.500 steunbetuigingen, want de directie vreest voor het voortbestaan. Ik wist niet wat ik hoorde! Stel je voor, de sluiting van Diergaarde Blijdorp! Het mooiste nieuws sinds jaren! Laat het alsjeblieft gebeuren!

Wat zegt u? Zal ik mij nooit staande kunnen houden in de vrije natuur? Dat weet ik zelf ook wel. Maar liever sterven in vrijheid dan leven in gevangenschap. Al geloof ik niet dat mij dat is gegund. Ik word gewoon naar een andere dierentuin overgeplaatst. De mens kent geen genade.

Stemt u dat droevig? Ach, ik ken mijn lot, voor mij is het allang te laat. Maar mocht u zich ooit afvragen waarom dieren in gevangenschap zo vaak hun jongen doodbijten, dan weet u nu het antwoord. Uit liefde.”

Scroll naar top