I Love Dries

Afgelopen maandag was het zover. De première van ‘I Love Dries’, de speelfilm van en met Dries Roelvink. Niet in Tuschinski of in een uitverkocht Ahoy, zoals Dries graag wilde. Plaats van handeling is de kleine conferentiezaal van het Van der Valkhotel in Eemnes, langs de A1. Daarna toert de film nog langs andere Toekanhotels in het land. “Veel gezelliger”, zo laat Dries me bij binnenkomst weten. “Een bioscoop gooit je film er na een week zo uit, dat wil ik met ‘I Love Dries’ niet meemaken”.

‘I Love Dries’ is zeker geen gemakkelijke film. De populaire volkszanger speelt zichzelf. Dries wordt gekidnapt door zijn allergrootste fan; een onvruchtbare man die uit is op zijn zaad. Daarmee wil hij zijn vrouw bezwangeren.

Dat lijkt in eerste instantie een humoristisch gegeven, maar plotsklaps kantelt de film richting psychologisch drama. En het moet gezegd, Dries zet een fenomenale karakterrol neer. Vooral het shot waarin hij (overgoten met benzine) gedwongen wordt in een jerrycan te ejaculeren, is prachtig ingetogen gebracht. Elke emotie is voelbaar. De intensiteit waarmee Dries zachtjes huilend het vocht uit zijn lichaam trekt, is overweldigend.

Maar ook als actiespektakel laat de film zich niet onbetuigd. Hoogtepunt is zonder meer het gevecht tussen Dries en zijn kidnapper; met veel slow motion die sterk doet denken aan de martial arts uit The Matrix. De topcast (o.a. Chiel Montagne en Sugar Lee Hooper) doet de rest.

Na afloop is er voor alle toeschouwers een kanariegele zwembroek, als aandenken. Een sympathiek gebaar, maar bovenal is het toch de film die beklijft. ‘I Love Dries’ is een 80 minuten durend episch drama over de strijd tussen goed en kwaad. Het laat de grimmige realiteit zien van een man wiens sperma de speelbal wordt van duistere krachten. Deze psychologische thriller is dermate onderhoudend dat hij iedere liefhebber van het genre meer dan tevreden zal stellen. Conclusie: ‘I Love Dries’ is nu al de zaadfilm van 2008. Vijf sterren!

Scroll naar top