Gordon op de apenrots

Waarover gaat Shine, het nummer waarmee de Toppers vanavond roemloos ten onder gaan? Ik vermoed over de stralende lach van Gordon, dus laten we het daar eens over hebben.

Een echte lach is een lach van de lippen. Ze krullen. Tenminste, als het goed is. Maar niet bij Gordon. Bij hem is lachen het ontbloten van twee rijen op elkaar geplaatste tanden. Dat gaat ongeveer zo: Gordon ziet een camera. Zijn hoofd draait en in een fractie van een seconde schuiven zijn mondhoeken opzij en wijken boven- en onderlip. Tegelijkertijd knijpt hij zijn ogen een klein beetje samen; voor de lachrimpeltjes. Dat is slim, want zo lijkt het spontaan. Maar wie goed oplet, ziet dat Gordon zijn gebit altijd net iets te lang ontbloot. Hij lacht zoals chimpansees op een apenrots naar elkaar grimassen. Het heeft iets kunstmatigs. Gordon kijkt alsof hij net bij de tandarts in een stuk gips heeft gehapt.

Maar dat is niet de enige lach op zijn repertoire. Hij beheerst ook de zogenaamde dijenkletser. Het gieren a la Gerrit Zalm en Patty Brard. Schateren met een vrij uitzicht op de huig. Gordon roept bijvoorbeeld tegen een vrouw: “heb jij je snor zelf afgeschoren?” Vervolgens schiet zijn hoofd naar voren en zakt de kaak, net zo lang tot de rek er helemaal uit is. Een mond als een shovel, zogezegd. Wie publiekelijk zó krampachtig lacht, is privé een enorme chagrijn. Dat kan niet anders.

Een natuurlijke lach zit er bij Gordon niet in. Hoe het ooit zover kon komen? Misschien heeft het met zijn echte naam te maken. Die luidt Cornelis Heuckeroth. Daar galmen de jeugdtrauma’s in door. Wat doe je dan? Je besluit jezelf tegen de boze buitenwereld te wapenen met een ronduit intimiderende lach. En dat mag wat kosten. Daarom staan de tanden van Gordon tegenwoordig rechter dan recht en zijn ze witter dan wit.

Ik vermoedde aanvankelijk een kunstgebit, maar het schijnen ‘facings’ te zijn. Porseleinen schildjes die op de tanden worden geplakt. Nep dus, maar dat is niet verwonderlijk, want alles aan Gordon is nep. Strikt genomen bestaat hij niet eens. Wie wel bestaat, is Cornelis Heuckeroth. Een zingende chagrijn met een beplakt gebit.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!