Genezing voor allen dankzij de keuringsarts

Hoort allen en ervaart het wonder. Want tot hem kwam een vrouw die geen macht had over haar eigen lichaam. Het was niet de eerste keer dat zij in haar rolstoel tegenover de keuringsarts van het UWV zat, want haar rug was gebroken sinds haar achttiende en bij iedere eerdere herkeuring was zij voor de volle honderd procent arbeidsongeschikt bevonden.

Maar de keuringsarts keek op zijn horloge, dacht ‘ik heb slechts een half uur’ en sprak tot de vrouw: “Dus u bent al veertien keer geheel afgekeurd”. De vrouw knikte, maar verder stelde de keuringsarts geen vragen. Ook wilde hij niet weten wat in haar leven was voorgevallen. In plaats daarvan keek hij met een houten spateltje in haar mond en klopte eens met een hamertje vruchteloos op haar beide knieën.
Toen keek de UWV-arts naar de vrouw die er zwak, uitgeput en hulpeloos bij zat in haar rolstoel. “Waarom kijkt u zo droef?” vroeg hij. “Heeft u geen geluk in uw leven?”
En de vrouw antwoordde: “ik ken nauwelijks de betekenis van dat woord.”
Daarna viel er een lange stilte.

“Ik weet dat u uw WAO-uitkering liefheeft,” sprak de keuringsarts toen, “maar minister De Geus kan u niet langer geld geven.”
De vrouw schrok, maar de keuringsarts glimlachte. “Daarom heeft hij mij gezonden. Ik ben hier met de blijde boodschap die hij mij gegeven heeft.”
De vrouw keek hoopvol naar de arts op, die zijn hand op de hare legde. Zijn stem klonk zacht. “Waarachtig, uw wonder is nabij. U kunt beginnen uw leven voor eens en voor altijd zélf ter hand te nemen.”
De ogen van de vrouwen schoten heen en weer tussen het gezicht van de keuringsarts en het herkeuringsformulier dat op zijn bureau lag. “Ik… ik begrijp het niet.”

De arts keek haar diep aan. “In alle stormen van het leven is minister De Geus nooit ver weg. Zijn beleid is doorspekt met wonderen. Voorwaar, ik zeg u: niets is onmogelijk.”
De arts stond op en begon te ijsberen, met zijn armen ten hemel geheven. “Zijn woord is zuiver, waar en vast. Hij biedt u en alle andere 325.000 WAO’ers meer dan slechts een grijpstuiver. Genezing voor allen! De ogen van de blinde zullen weer zien, de tong van de stomme zal juichen, de kreupele zal springen als een hert en de bezetene zal weer bij zinnen komen!”
“Maar ik kan niets,” antwoordde de vrouw angstig. “Mijn lijf laat mij in de steek.”
De keuringsarts stond nu vlak voor haar. Hij torende ver boven haar uit. Zijn stem galmde. “In naam van Aart Jan de Geus gebied ik u: sta op en loop!”

En de invalide vrouw stond op, maar stortte direct ter aarde. “Heb mededogen,” jammerde ze. De keuringsarts zat alweer achter zijn bureau en vulde haar formulier in. “Waarlijk, u bent voor de volle honderd procent goedgekeurd om te werken. U heeft geen WAO-uitkering meer nodig.”
“Maar wat moet ik dan?” weende de vrouw.
“Loempia’s vouwen,” sprak de arts zonder op te kijken. “Kijk eens achter u en ziet, het gat van de deur. En die rolstoel heeft u niet meer nodig.”
Na deze woorden sleepte de vrouw zichzelf als een zeehond naar buiten, nog niet beseffende wat haar was overkomen. Achter haar vinkte de keuringsarts nog snel even het hokje ‘interieurverzorgster’ aan, want de vloer dweilen, zo zag hij nu, dat kon mevrouw als geen ander.

Scroll naar top