Doemdenken en de Mexicaanse griep

Die Mexicaanse griep, wordt dat nog wat? Op het moment van schrijven is het eerste griepgeval dan eindelijk in ons land gesignaleerd. De media smullen. Nog even en we zitten in alarmfase 6, het hoogste alarmniveau. Dan zijn de rapen gaar en gaan we Mexico achterna. Dat land zit nu al dagen op slot.

Hoe ik dit allemaal weet? De wereldberoemde viroloog Ab Osterhaus heeft gesproken. Ab is een vermaard virusjager. Collega’s noemen hem niet voor niets ‘de David Beckham van de virologie’. Avond aan avond is hij op televisie. Zijn boodschap: “dit nieuwe virus kan het begin zijn van een catastrofe”.

Inderdaad, kán. Maar ja, er kan zo veel. “Alles kan, koffiekan, theekan”, zei mijn oma altijd. En zo is het maar net. Alarmfase 5 of alarmfase 6; ze zijn net zo onzinnig als het dreigingsniveau van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding. Dat staat sinds jaar en dag op ‘substantieel’ en betekent dat we rekening moeten houden met een aanslag. Maar niemand die de zwarte Suzuki Swift zag aankomen. De reden: er zat geen moslim achter het stuur. Daarom hoort u Geert Wilders niet. Hij is alleen geïnteresseerd in aanslagen wanneer ze door moslims worden gepleegd.

Wat ik maar zeggen wil: iedereen praat het liefst in zijn eigen straatje. Zo ook Ab Osterhaus. Meneer is namelijk niet alleen onderzoeker, maar werkt ook voor de vaccinindustrie. Dat zijn commerciële bedrijven die gebaat zijn bij doemscenario’s. ‘De mensen bewust maken van de gevaren’, heet dat dan. Jaja. Het liefst zou Ab met een sombrero op het hoofd door een drukke winkelstraat lopen, nonchalant om zich heen kuchend. Terwijl zijn reactie zou moeten zijn: “in Nederland sterven elk jaar ruim duizend mensen aan de griep, dus waar hebben we het over?”

Nee, mij maken ze niet gek. Ik zit hier prima in de kruipruimte onder mijn huis. Omringd door honderden pakjes Tamiflu, met de broek op de knieën en een thermometer tussen mijn billen.

Scroll naar top