Dirk Scheringa werkt graag ‘voor weinig’

Ik heb net wat oude interviews met Dirk Scheringa doorgelezen. Heerlijk leesvoer! Dirk omschrijft zichzelf steevast als “een warme persoonlijkheid, ook heel emotioneel”. Een jongen van het volk, zoon van een kaasmaker. Twee jaar Mulo, meer heeft hij niet.

Verder van belang: Dirk was ooit politieagent, maar nadat hij assistentie had verleend bij een dodelijk auto-ongeluk, was hij anders naar het leven gaan kijken. “Die avond heb ik een flinke borrel genomen. Daarna zei ik tegen mijn vrouw: ‘Nu ga ik voor mezelf beginnen. Ik ga gewoon belastingformulieren invullen voor weinig, en een eigen bedrijfje beginnen’.”
Dat was in 1975. Op zijn zolderkamer begon Dirk Scheringa een financieel adviesbureau. Hij werd kleine zelfstandige en ging werken ‘voor weinig’.

Waar het vervolgens is misgegaan, blijft onduidelijk. Ik denk dat het Dirk is overkomen, al die miljoenen. Op een dag stond hij opeens hoog in de Quote 500, had hij een voetbalclub, twee schaatsploegen en een eigen museum. Daar moet Dirk (warme persoonlijkheid, ook heel emotioneel) het heel moeilijk mee hebben gehad. Al dat geld, hij wilde het niet. Maar het woekerde maar door, als een kanker. Toen de architect hem vertelde dat zijn nieuwe Scheringa Museum voor realistische kunst met zijn 44 zalen groter zou worden dan het Van Gogh Museum in Amsterdam, is Dirk van ellende ingestort. “Houdt het dan nooit op?” huilde hij.

Zo moet het ongeveer zijn gegaan, want steeds wanneer ik Dirk op televisie zie, denk ik: dat is geen multimiljonair, dat is de SRV-man. Hij heeft alleen zijn witte stofjas niet aan. Dan doemen in mijn hoofd de beelden op. Dirk Scheringa in zijn versmobiel, met de wind op kop over de West-Friese dijken. Achter hem fietst een groepje scholieren. Die houdt hij mooi uit de wind.
Ja, dat is wat hem gelukkig maakt, daarvoor is hij in de wieg gelegd: SRV-man. Dirk is niet voor niets de zoon van een kaasmaker. De zuivel zit hem in het bloed.

Daarom hoop ik dat Dirk Scheringa met zijn gehele privévermogen opdraait voor het omvallen van zijn DSB Bank. Terug naar af, het is voor zijn eigen bestwil. Kan hij eindelijk, 34 jaar na dato, alsnog zijn grote droom verwezenlijken: werken ‘voor weinig’. Ik hoor de flessen melk al rinkelen.

close

Genoten van dit artikel? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox.