Een digitaal infuus

Hier Koelman vanuit Madeira. Een klein eiland in de Atlantische Oceaan, zo’n zeshonderd kilometer ten westen van Marokko. Ook hier is het hartje winter oftewel 23 graden, zon en een warme zeebries. Er zijn mindere plaatsen om de jaarwisseling te vieren. Het huisje dat mijn vriendin en ik hebben geboekt, ligt in een klein dorp op het afgelegen noordelijke deel van het eiland – op nog geen dertig meter van de Atlantische Oceaan. Inclusief internetaansluiting zodat ik toch nog het vaderlandse nieuws kan volgen. Een harde eis mijnerzijds, want een columnist heeft nooit vakantie.
Kleine complicatie evenwel bij aankomst: de internetverbinding in het huisje werkt niet. Ik haal de verhuurster erbij. Een Portugees omaatje – inclusief snor – die met een groot vraagteken boven haar hoofd naar mijn laptop kijkt. Ze stelt voor haar kleinzoon erbij halen; die weet vast wel raad.

De volgende dag arriveert de kleinzoon. Ook hij staart nietsziend naar mijn laptop. “Heb je verstand van internetaansluitingen?” vraag ik hem na een lange stilte. Hij kijkt me verbaasd aan: “Nee, hoezo?”

Lichte paniek maakt zich van mij meester. Al twee dagen geen internet. Ik begin te zweten. De eerste ontwenningsverschijnselen.

Een dag later is het oudjaar. Terwijl mijn vriendin en ik op het strand naar de donkere golven kijken, denk ik aan al het vaderlandse nieuws dat ik mis. “Luister toch naar de zee”, zegt mijn vriendin.

Maar ik heb mijn plan al gemaakt. Op nieuwjaarsochtend sluip ik in alle vroegte het huisje uit. Om 08.33 uur plaatselijke tijd loop ik met open laptop het dorpje in. Ruim anderhalf uur dool ik rond, mijn notebook als een metaaldetector van links naar rechts voor me uit bewegend.

En dan geschiedt het wonder. Naast de apotheek op het dorpsplein is het raak. Mijn laptop vangt een signaal op. Ik heb verbinding! Het gevoel van euforie is nauwelijks te beschrijven. Eerst de hunkering en dan het genot. Klaarkomen is er niets bij. Als een junk hang ik aan mijn digitaal infuus. Wat heb ik gemist al die dagen? Gretig inhaleer ik het wereldnieuws uit Nederland: hoop op een Elfstedentocht, staatsloten totaal uitverkocht en Jerney Kaagman wil de politiek in.

Heerlijk, ik ben weer helemaal bij. Voldaan zak ik achterover. Eindelijk vakantie.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!