De Titanic van de VARA

Ere wie ere toekomt. Pauw en Witteman overtreffen keer op keer mijn verwachtingen. Steeds denk ik: dit is zo tenenkrommend slecht, erger kan écht niet – en toch slagen beide heren er elke keer weer in. Afgelopen maandag was Nebahat Albayrak te gast. Zij is kandidaat voor het partijleiderschap van de PvdA. Pauw bleek slecht voorbereid. Hij was de vragen kwijt die zijn twintigkoppige redactie had bedacht. Dan maar zelf iets verzinnen, moet hij hebben gedacht. Dus daar kwam die eeuwige vraag weer; over het vrouw-zijn van Albayrak, en haar Turkse komaf.

“Dat je die vraag nog durft te stellen,” antwoordde Albayrak. Logisch, ze is 43 jaar oud en woont al 41 jaar in Nederland. Bovendien: mannen worden bij P&W nooit aangesproken op hun sekse. Waarop Pauw gebeten reageerde met: “Turkse vrouwen kunnen anders heel leuk zijn, weet ik uit ervaring.” Albayrak bitste: “Voor de duidelijkheid, niet met mij” en dat was het dan. Pauw op de pik getrapt, Albayrak beledigd en het gesprek kapot – nog voordat het was begonnen. Daar zit je dan als kijker.

Na Albayrak kwam Maurice de Hond aan het woord. Hij presenteerde zijn peiling voor het partijleiderschap van de PvdA. Ik telde de percentages die hij noemde op en kwam uit op 138 procent. Daar zal wel een vraag op komen! Maar nee hoor. Pauw zat scheef onderuit gezakt, met de armen over elkaar. Hij staarde naar een denkbeeldig punt, ergens ver voorbij een denkbeeldige horizon. Ik besloot het geluid uit te zetten – ik miste toch niets – en me enkel op de body language van Pauw te concentreren. Hij zat nog steeds met de armen over elkaar, nu verveeld achterover leunend, hoofd in de nek, de ogen gesloten. Dat is hem dus, dacht ik. De enige Nederlander die 230.000 euro per jaar verdient door met de armen over elkaar te zitten.

Niet meer kijken dan? Juist wel! P&W is een zinkend schip. De Titanic van de VARA. Elke avond geniet ik van twee Muppets die al jaren over datum zijn, maar toch doorgaan met hun vreugdeloze vragen, tegen beter weten in. P&W is zo heerlijk doorzichtig. Het is als dat sprookje over de nieuwe kleren van de keizer. Kijk naar P&W en je ziet twee naakte interviewers. Naakt in hun onvermogen ook maar één vraag te bedenken die origineel is en er werkelijk toe doet. Naakt in hun desinteresse, zuur, verveeld, oppervlakkig, sleets. Naakt omdat ze liever bot zijn dan scherp. Pauw en Witteman zijn naakt in alles. De redactie ziet dat, alle gasten zien dat. Maar niemand die het hardop durft te zeggen. Liever prijst men hun mooie kleren.

Scroll naar top