Dag van nationale rouw

De doden op gepaste wijze herdenken. Ik vond het gisteren maar moeilijk. Media meldden het keer op keer: vrijwel iedereen in Nederland kent wel iemand die bij de ramp betrokken is. De buurjongen van een kennis, de moeder van een vriend van een collega, het nichtje van de marktkoopman. Daarom raakt deze ramp ons allen.

Laat dat nu juist níét de reden zijn waarom deze ramp me raakt. Al was het maar omdat statistisch gezien in Nederland elke dag 390 mensen overlijden. Dat is tweemaal het aantal landgenoten (193) aan boord van vlucht MH17. Volgens die redenering zouden u en ik dus elke dag van het jaar twee mensen moeten kennen die rouwen om een net gestorven geliefde.

Maar niet getreurd: als we de slachtoffers van vlucht MH17 niet persoonlijk kennen, zorgen de media daar wel voor. Kranten wijdden de afgelopen dagen complete in memoriams aan hen die omkwamen. „Een moeder die leefde voor haar kinderen” lees ik ergens. En „het gezinnetje keek erg uit naar de vakantie op Bali. De reis was een cadeau.”

Ik vind het maar een vreemd soort voyeurisme. Alsof je uit nieuwsgierigheid naar de uitvaart gaat van iemand die je helemaal niet kent. Of, zoals een nabestaande het verwoordde in een open brief in de Volkskrant: “waar bemoeien al die mensen die haar niet gekend hebben zich mee?”

Maar ja, berichtgeving moet vandaag de dag invoelbaar zijn. Anders kan de nieuwsconsument zich niet inleven. Dus zagen we een verslaggeefster van tv-programma EenVandaag voorlezen uit een boekje dat ze op de rampplek vond. Een reporter van Sky News rommelde met draaiende camera in de koffer van een slachtoffer. Onbegrijpelijk. Ik heb werkelijk waar geen idee waarom cameraploegen filmen op een plek waar alle geheimen van het graf zo open en bloot liggen. Alleen al naar de beelden kijken, voelt als heiligschennis.

Nee, de enig zinvolle journalistieke bijdrage kwam deze week van onderzoeksjournalisten van zakensite 925. Zij onthulden dat de raket die vlucht MH17 neerhaalde, afkomstig is van het Russische Rostec. Een wapenfabrikant die via een web van schimmige bv’s op de Amsterdamse Zuidas zetelt. Zo profiteert het bedrijf van de belastingvoordelen die Nederland biedt. Oh, de ironie.

Probeer dan maar eens als Nederlander op gepaste wijze stil te staan bij de slachtoffers. Ik vond dat gisteren eerlijk gezegd dus nogal moeilijk. Want de doden, zij hebben niets meer te vertellen. Dát is de reden waarom deze ramp me zo raakt.

Scroll naar top