Controle op Schiphol

Twee weken terug. “Is dit uw tas?” De beveiligingsbeambte wijst op mijn kleine rugzak die zonet via een lopende band door de x-ray is gegleden. Ik knik gedwee van ja, want ik sta met mijn broeksriem en schoenen in de hand. Die moesten uit omdat het detectiepoortje maar bleef piepen. De beambte zet mijn rugzak op een tafel tussen ons in. Zijn gezicht staat strak. “Wilt u alle voorwerpen uit uw rugzak halen?”

Ik leeg mijn rugzak. Veel is het niet. Twee boeken, een pakje kauwgom en een blikje cola light. De beveiligingsbeambte wijst op de cola light. “Dranken kunnen wij helaas niet toestaan.” Zijn vinger gaat in één beweging omhoog, naar een bord boven de balie, met daarop een afbeelding van een fles in een gesealed zakje.

“Kunt u het blikje dan voor mij in zo’n zakje stoppen?” vraag ik.
De beambte schudt het hoofd. “Alleen artikelen uit onze winkels van See Buy Fly kunt u gesealed meenemen in uw handbagage.”
Ach gut, is dat het? Moet ik in de See Buy Fly winkel een blikje cola van 3,50 euro kopen?

“Maar meneer! Het gaat om uw en onze veiligheid!” De beambte steekt direct van wal. Hij heeft het over augustus 2006, de arrestatie van terrorismeverdachten in Groot-Brittannië, mogelijk vloeibare explosieven en nieuwe Europese regelgeving. Geen touw aan vast te knopen. Ik staar naar mijn blikje cola light dat de beveiligingsbeambte “als een mogelijk vloeibaar explosief helaas in beslag moet nemen”. Een geluk bij een ongeluk dat hij de kauwgom niet als een potentiële kneedbom ziet.

Afgelopen zondag was in het televisieprogramma Undercover in Nederland te zien hoe lek de beveiliging van Schiphol is, wanneer het gaat om de controle van eigen personeel. ‘Mijn’ beveiligingsbeambte heeft vast ook gekeken. Lekker onderuitgezakt met de kousenvoeten op het salontafeltje. Na afloop zegt hij tegen zijn vrouw: “ik wist allang dat die controle voor geen meter werkt.” Om vervolgens een heerlijk blikje cola light open te trekken.

Scroll naar top