Ayaan

Een druilerige wintermiddag. Buiten regent het natte sneeuw, binnen zit het maatkostuum van Jozias van Aartsen goed in de snit. Precies zoals het een leider van de VVD betaamt. Jozias staat in de deuropening van de fractiekamer, nonchalant met één hand in zijn zak. Hij is omringd door een kordon persfotografen. Het wachten is op Ayaan Hirsi Ali die na 75 dagen afwezigheid weldra haar opwachting zal maken.
Jozias beantwoordt enkele vragen, hij is direct op dreef. De woorden rollen als vanzelf uit zijn mond. Woorden, hij strooit ermee als pepernoten. Een kwinkslag hier en een knipoog daar.

Een fotograaf maakt aanstalten een foto van hem te maken. Daar! Een flits! Speciaal voor hem! Jozias’ ogen twinkelen. Zijn bovenlichaam draait naar links en naar rechts, zodat zijn onberispelijk naar achteren gekamde lok optimaal in beeld komt. Zijn trouwe grijze lok die zoveel politieke stormen heeft doorstaan. Als lokken toch konden praten!
Jozias’ hand gaat langzaam omhoog. Ja, als iemand weet hoe haren kalm maar doeltreffend door vingers behoren te glijden, dan is het Jozias wel. Weer hoort hij het heerlijke klikken van fototoestellen. Het is geregistreerd! Jozias ziet er patent uit, hij heeft allure en daar is niets vreemds aan, want Jozias is Jozias.

Tumult aan het eind van de gang. Dat moet Ayaan zijn met haar gevolg aan lijfwachten. Cameramensen schuifelen, met snelle pasjes achteruit lopend, voor haar uit. Ayaan houdt er een ferme tred op na. Ze tuurt gespannen naar de grond. Camera’s krioelen om haar heen. Een lijfwacht gebruikt zijn ellebogen.
Enkele seconden later staat Ayaan voor hem. Ze oogt schichtig, haar ogen schieten als stekelbaarsjes heen en weer.
Een hengelmicrofoon verschijnt boven hun hoofden. Nog één. En nég één! Jozias geniet. Hij voelt de heerlijke warmte van de cameralampen. Het kan niet anders of hij moet in een vorig leven een poes geweest zijn.
Jozias grijpt haar frèle schouders, tuit de lippen. “Ayaan, goed je weer te zien.” Hij draait zijn bovenlichaam een weinig naar links en naar rechts. Drie zoenen smakken in de lucht. Televisiecamera’s zoemen. Journalisten stellen vragen. Ze roepen, praten door elkaar.

Ayaan betreedt de fractiekamer. Jozias volgt haar, rechtop lopend, in verende tred. De pers dromt achter hem aan.
Jozias neemt plaats in een kuipstoeltje. Hij leunt achterover en blikt schrander om zich heen. Schrander, maar ook geamuseerd. En o zo nonchalant! Want nonchalant achterover leunen, dat kan Jozias als geen ander. Dan spreidt hij langzaam zijn armen, rekt zich uit. Precies zoals Barney altijd doet wanneer hij de Embassy wint. Want straks mag hij samen met zijn zwarte pareltje naar de perskamer wandelen, met dat hele perscircus achter hem aan.
Hoe zal hij vandaag eens lopen? Een straffe pas of toch maar die vertrouwde joviale tred? Nee, een geweldig schrijden, dat wordt het. Want Ayaan Hirsi Ali is terug in de Tweede Kamer en dat is een mooie dag voor de democratie. Maar een nog veel mooiere dag voor Jozias van Aartsen, de flamboyante roerganger van de VVD. Geen misverstand daarover.

close

Af en toe een verse column én exclusieve schrijftips in je mailbox?