APK voor huisdieren

Morgen is het dierendag. De Universiteitskliniek voor Gezelschapsdieren van de Universiteit Utrecht meldt dat in Nederland elk jaar 180.000 huisdieren aan kanker overlijden. Met een jaarlijkse ‘APK vanaf 50 euro’ zou “een hoop kankerleed” worden voorkomen.

Nu krijg ik elk jaar al een uitnodiging van mijn dierenarts om met poes Suzy langs te komen. Ik doe dat braaf. De dierenarts jast er een fiks aantal inentingen in, adviseert een preventieve wormenkuur en een kleine honderd euro lichter sta ik weer buiten. Suzy is zeventien nu. Mijn toenmalige vriendin en ik adopteerden haar en haar zusje vijf jaar geleden, van een terminaal zieke man die Fred heette. Twee echte huiskatten die niet eens naar buiten wíllen.

Op een dag had het zusje van Suzy een vreemde bult onder haar buik. Wij naar de dierenarts. Er werd een punctie gedaan waaruit bleek dat de bult waarschijnlijk kwaadaardig was. Dus opereren, ook al kostte dat honderden euro’s, want we hadden Fred beloofd goed voor zijn poezen te zorgen. De bult werd zo ruim mogelijk weggesneden, meer kon de dierenarts niet doen. Maar als we bijbetaalden, kon hij wel checken of het overgebleven gebied rondom ‘schoon’ was. “En wat nu als blijkt dat het niet schoon is,” vroegen we. “Nu ja,” zei de dierenarts, “dan weten jullie dat.” Daar zagen we het nut niet van in, want poes schoot er niets mee op. Thuis hobbelde ze tien dagen lang doodongelukkig rond, met een veel te grote trechter om haar kopje.

Twee maanden later begon ze moeizaam te ademen. Weer op naar de dierenarts. Nu werden foto’s gemaakt. Slecht nieuws: longkanker. “Die bult was vast een uitzaaiing,” mompelde de dierenarts. Mijn vriendin en ik keken elkaar aan. De operatie was zinloos geweest. We lieten poes inslapen en begroeven haar achterin de tuin. Dag lieverd, nu ben je weer bij je baasje Fred. Ach, hadden we je die operatie maar bespaard.

Intussen is Suszy still going strong. De laatste keer dat ik bij mijn dierenarts was, vroeg ik waarom huisdieren elk jaar moeten worden ingeënt, terwijl een mens met één inenting jaren vooruit kan. Geen duidelijk antwoord. Ook niet op mijn vraag of Suzy na zestien jaar lang inenten, onderhand niet voldoende antistoffen had aangemaakt. Toen wist ik genoeg. Voortaan verscheur ik de jaarlijkse oproep. Ik begrijp dat inenten een voorname inkomstenbron is voor mijn dierenarts, en ik snap ook dat de farmaceutische industrie een groeimarkt ziet in huisdieren. Maar liever kom ik mijn belofte aan Fred zo goed mogelijk na. Fijne dierendag iedereen!

Scroll naar top