Al Gore en een ongemakkelijke Rus

Wanneer u dit leest, zit ik samen met mijn vriendin op het Griekse eiland Corfu. Lekker met het vliegtuig. Nou ja, lekker. Ik háát vliegen, maar troost me met de gedachte dat het over een paar jaar niet meer hoeft. Dan vallen immers in Nederland de kokosnoten uit de bomen, bij driehonderd dagen zon per jaar.

Enfin, we weten het onderhand wel met die klimaatverandering. Door stijging van de temperatuur smelten de ijskappen in Groenland en Antarctica waardoor de zeespiegel stijgt, met alle ellende van dien, zoals flora en fauna die het loodje leggen. En dat allemaal door toedoen van de mens. Tenminste, dat beweert Al Gore. Wie zijn film An Unconvenient Truth (‘Een Ongemakkelijke Waarheid’) heeft gezien, zal zich de beelden van de Kilimanjaro zeker herinneren. Die liegen er niet om. De wereldberoemde berg heeft in dertig jaar tijd bijna al haar eeuwige sneeuw verloren.

Een tiental jaren geleden was Al Gore een roepende in de woestijn. Nu delen bijna alle wetenschappers zijn zorgen over de klimaatverandering. Knap gedaan van Gore. Ja, hij is een man met een missie – al kost die missie hem wel veel energie: letterlijk. Een lobbygroep uit de Amerikaanse staat Tennessee ontdekte dat Gore privé allesbehalve een milieuridder is. Hij verbruikte in 2006 ruim 221.000 kilowattuur aan stroom. Ter vergelijking: een gemiddeld Nederlands huishouden verbruikt 3500 kilowattuur per jaar. Een woordvoerder van Gore ontkende niets, maar verklaarde dat de politicus enkel groene stroom gebruikt.

Zo’n flauwe smoes doet me de wenkbrauwen fronsen, temeer omdat An Unconvenient Truth steeds meer op een goed geregisseerde reclamecampagne begint te lijken. Banken sponsoren lezingen van Gore om zo hun ‘groene creditcard’ aan de man te brengen. Warenhuizen geven zijn dvd gratis weg bij aankoop van een breedbeeldtelevisie en autodealers met PC Hooft tractoren in de etalage betalen het bioscoopkaartje waarmee kinderen gratis naar An Unconvenient Truth kunnen. Goed voor hun imago. Ja, het bedrijfsleven spint commercieel garen met de boodschap van Gore.

Is dat misschien de reden waarom de Russische wetenschapper Abdussamatov, hoofd van het Pulkovo Astronomical Observatory in St. Petersburg, recentelijk werd weggehoond? Volgens Abdussamatov is niet de mens de veroorzaker van de snelle opwarming van de aarde, maar de zon. De Rus baseert zich op observaties waaruit blijkt dat de ijskappen op Mars net zo snel smelten als de ijskappen op aarde. Zijn voorspelling: rond 2040 neemt de uitstraling van de zon af, waarna de aarde weer afkoelt. Niets aan de hand dus. Een opmerkelijke benadering, maar de Rus werd subiet afgeschilderd als iemand die beweert dat de aarde plat is.

Vreemd. Want wat is eigenlijk het verschil tussen Gore en Abdussamatov? Tien jaar geleden was de Amerikaan een roepende in de woestijn, nu is de Rus het. Waarom mogen we hem niet horen? Waar is het principe van hoor en wederhoor?
Abdussamatov zet met zijn theorie de mens weg als een wezen dat in al zijn arrogantie denkt overal invloed op uit te oefenen. Op zijn minst een charmante theorie waarover mag worden nagedacht: de vraag of homo sapiens tegen de zon op kan.

Scroll naar top