Abdullah zegt sorry

Ook een manier om agressie aan te pakken: verloskundigen in probleem-buurten krijgen van minister Klink van Volksgezondheid extra geld. Het tarief voor de hulp aan zwangere vrouwen in achterstandswijken gaat met 23 procent omhoog.

Verloskundigen worden daar namelijk regelmatig belaagd door junks, op zoek naar medicijnen. Maar de meeste problemen spelen zich af aan het kraambed. Daarin ligt een hoogzwangere vrouw die meestal niet of nauwelijks Nederlands spreekt en een kramp niet van een wee kan onderscheiden. Dat levert dan weer paniek op én een woedende echtgenoot, met alle ellende van dien.

Gaan verloskundigen nu meer verdienen? Nee, minister Klink hoopt dat zij van het geld “aanvullende maatregelen nemen om zo de persoonlijke veiligheid te verhogen”. Gedacht wordt aan het inhuren van taxi- en beveiligingsbedrijven. Ja, het staat er echt. Dat is politiek anno 2008. Aan de oorzaak wordt niets gedaan. De verloskundigen worden simpelweg financieel gecompenseerd. Of beter gezegd: afgekocht.

Afgelopen weekend zag ik Ahmed Marcouch, stadsdeelvoorzitter van het Amsterdamse Slotervaart, op televisie. Marokkaanse jongeren die ambulancepersoneel bedreigen, moeten volgens hem “streng worden gestraft”. Marcouch vertelde dat in Marokko het bedreigen en beledigen van hulpverleners vaak voorkomt. “Mensen gaan daar bijvoorbeeld niet aan de kant als een ambulance langskomt”. De reden: “dat zit in hun cultuur”.
En dat brengt ons automatisch bij de 21-jarige Abdullah. Hij bedreigde vorige week twee ambulancebroeders met de dood toen ze zijn neergestoken broertje probeerden te helpen. Abdullah bood in een interview met de Amsterdamse stadszender AT5 zijn excuses aan. Dat ging niet van harte: “kan me het niet meer goed herinneren, maar als ik dat allemaal gezegd heb, sorry, dan bied ik mijn excuses aan”.

Een dag later accepteerde ambulancebroeder Ron de verontschuldigingen met een “als ze oprecht zijn, dan dank je wel”. Fout! Helemaal fout! Noemen we zoiets tegenwoordig een spijtbetuiging? Excuses maken doe je niet via de media, maar persoonlijk en als het even kan met een bloemetje erbij. Deze excuses tellen dus niet. Laat Abdullah ze maar over doen. Hij gaat volgens goed Hollands gebruik samen met Caroline Tensen bij ambulancebroeder Ron langs. Eerst Caroline alleen. Of Ron misschien weet van wie dit bloemetje afkomstig is? Ron doet een gok: de slager bij wie hij vorige week een bedorven broodje rosbief kocht? Nee, mis. Van wie dan wel? Ron weet het niet.

En dan schuifelt Abdullah in beeld. De schouders laag, neus naar de grond. Hij mompelt “het spijt me” en dan gaan de sluizen open. Met de camera in zijn nek huilt hij uit tegen de borst van Ron. Die klopt hem bemoedigend op de schouder, glimlacht en zegt: “excuses aanvaard”. Abdullah kijkt op en antwoordt snotterend “dank u wel, meneer”.

Zo zou het moeten gaan. Maar ik vrees dat onze vriend er met een boete en iets voorwaardelijks vanaf komt. Zo is Nederland. Als puntje bij paaltje komt, vinden we geld belangrijker dan principes. Het zal wel met de VOC-mentaliteit te maken hebben. Dat zit in onze cultuur.

close

Genoten van deze tekst? Ontvang mijn schrijfsels dan gratis in je mailbox!