- Hoi, met Ireen.
- Mevrouw Wüst? U spreekt met Henk Kamp.
- Dag! Van welke krant bent u?
- Nee nee, Henk! Henk Kamp! Minister van Defensie.
- O…
- Allereerst mijn hartelijke gelukwensen met uw gouden medaille. Meer dan verdiend. Ik zag u op televisie in de weer met uw gsm en dacht, kom laat ik mevrouw Wüst eens persoonlijk feliciteren.
- Dat is heel aardig van u!
- Goud op de drie kilometer! Ik zeg hier net tegen de heren van de generale staf; dat belooft wat voor de vijf en tien kilometer! Nou nou nou!
- De tien kilometer is geen damesafstand.
- Ach, is dat zo? Nou, bij wijze van spreken dan. Maar goed, hoe bent u zó boven uzelf uitgestegen? Mij inspireert dat enorm. Alsof u een onmogelijke opdracht heeft vervuld.
- Nou, meneer Kamp. Dat vraagt iedereen aan me. Ik weet het ook niet. Ik knal er gewoon in en dan zie ik wel waar het schip strandt.
- Erin knallen. Mooi is dat. Hoe gaat dat in zijn werk?
- Ik ga elke race gewoon van start en dan… nou ja, dan knal ik er dus in.
- Ferme woorden! Geweldig! Ja, alle stafofficieren hier hangen aan uw lippen. Ik ben er van overtuigd dat u met uw vechtersmentaliteit de ware spirit van Nederland uitdraagt.
- Gewoon gáán. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.
- Precies, want daar bel ik u ook voor. Onze jongens gaan naar Afghanistan en bij vertrek wil ik dat iemand hen een peptalk geeft. Ze duidelijk maakt dat daar een wereld te winnen valt. Eigenlijk gaan ze voor goud, begrijpt u wel? Dus wellicht is het een idee wanneer u onze jongens bij vertrek een hart onder de riem steekt?
- Wil ik best doen hoor.
- Dat zou heel fijn zijn. Ze hebben echt wat opbeurende woorden nodig. Honderd hebben er al ontslag genomen omdat ze niet willen. Straks houden we niemand meer over. Wat zou u als schaatsster tegen onze jongens willen zeggen?
- Gáán!
- Precies…!
- Gáán! En dan lekker knallen!
- Nou, wacht even, niet letterlijk natuurlijk. Ik bedoel: het is wel een vredesmissie. Voor je het weet schieten die Afghanen terug en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
- Uhm… dan zou ik zeggen: “gewoon gáán en maar zien waar het schip strandt!”.
- Nou… dat ‘gaan’ klinkt goed, maar…
- Of wat dacht u van “Alles geven! Alles!” Zoiets?
- Mevrouw Wüst, ik verzeker u, dan stapt echt niemand dat vliegtuig in.
- Dan weet ik het ook niet. Topsport is nu eenmaal risico’s nemen.
- Risico’s? We doen er juist alles aan risico’s uit te sluiten. Heeft u daar niet een tot de verbeelding sprekende sportterm voor?
- Eeeh… meedoen is belangrijker dan winnen?
- Kijk…! Dáár kunnen onze jongens iets mee!