Opwinding alom, afgelopen zaterdag tijdens het najaarscongres van het CDA. Voor aanvang deden de prominente CDA-leden Gerd Leers en Doekle Terpstra een oproep: “Er moet iets van een Obama-gevoel in de partij groeien; een gevoel van verandering, hoop en oplichtende idealen. Yes we can, zeker het CDA”.
Uit een studie van het wetenschappelijk bureau van het CDA zou namelijk blijken dat de partij toe is aan een nieuw ‘groot verhaal’ om de kiezer te betoveren.

Glunderende hoofden in de zaal, want alle congresgangers weten: Obama inspireert. Hij ontroert, wint de harten van de kiezers. Eén toespraak en hopla, vijftien procent erbij in de peilingen. Dat wil het CDA ook – en het kán, als je er maar in gelooft. “Yes we can, zeker het CDA!”.
Wat een prachtige slogan en waarom ook niet? Met Obama kun je alle kanten op. Hope and Change, een nieuwe VOC-mentaliteit. Trouwens, Obama is best wel een beetje een CDA’er. Hij gelooft in God, bidt voor het eten en is tegen het homohuwelijk.

Daarom gaan de christen-democraten nu serieus aan de slag met hun Obama-gevoel. De komende maanden worden – ik verzin dit niet – ‘focusgroepen’ gevormd. Deze focusgroepen gaan elk een ‘gevoelsnotitie’ schrijven. Een wat? Een gevoelsnotitie. Dat is volgens CDA-fractievoorzitter Van Geel “een mooi ideeënboek waaruit we inspiratie kunnen halen”. Bijvoorbeeld voor de Europese verkiezingen volgend voorjaar, de gemeenteraadsverkiezingen van 2010, en de provinciale en landelijke verkiezingen van 2011.

O, wat zou ik graag aanschuiven bij een CDA-focusgroep en meeschrijven aan de gevoelsnotitie ‘JP en Barrack – een lotsverbondenheid’. De eerste paragraaf is niet moeilijk. Balkenende en Obama, twee onbetwiste leiders, de één van Amerika, de ander van het CDA. Maar dan? Het is ijzer met handen breken. De één is een uitstekend basketballer, de ander lazert van een skateboard. De één is een geboren leider, de ander een geboren dominee. De één zegt ‘yes we can’, de ander zegt ‘zo gaan we niet met elkaar om’.

Mijn tip aan het CDA: breng de gevoelsnotitie ‘JP en Barrack – een lotsverbondenheid’ uit als strip. Sjors en Sjimmie, dat voldoet prima. Sjors lekker pienter en Sjimmie (“mij niet weten”) een beetje dom. Heerlijk Hollands, maar bovenal een nieuw ‘groot verhaal’ om de kiezer te betoveren. Weer eens wat anders dan de Bijbel.