Basisschool ‘De Klimop’, eind jaren zeventig. Paniek bij mij en mijn vriendjes. De schoolarts is er. Een man die met een koude hand in je onderbroek glijdt en zachtjes in je ballen knijpt. Een jongen uit een andere klas heeft het al meegemaakt. Spoedberaad op het speelplein. Waarom doet die man dat? Niemand die het weet. En niemand die het de meester, laat staan de schoolarts zelf, durft te vragen. Pas jaren later begreep ik het. De schoolarts controleert of je teelballen zijn ingedaald. Verder kan ik me niet herinneren dat hij ook maar enige interesse aan de dag legde voor mijn eerste plukjes schaamhaar.

Nee, dan het elektronisch kinddossier (EKD), per 2009 ingevoerd door minister Rouvoet van Jeugd en Gezin. Alle kinderen tot 19 jaar krijgen er één met daarin al hun medische gegevens. Maximaal zo’n 2600 ‘weetjes’ over de lichamelijke en geestelijke gesteldheid van uw kind, verdeeld over 82 digitale pagina’s. Werkelijk alles wordt geboekstaafd. Zo kent het EKD zes verschillende codes voor schaamhaar; waaronder ‘geen schaamhaar’, ‘lichte of donkere beharing’, ‘spreiding tot op dijen’ en ‘gekrulde beharing’. Nou, dan weet u het wel.
Big Brother is watching you – tot in de onderbroek aan toe. Maar wat veel erger is; al die informatie wordt digitaal opgeslagen. Lekker makkelijk, vindt Rouvoet.
Zeg dat wel. Kan jan en alleman, werkzaam in de jeugdgezondheidszorg, het inzien via internet – met alle gevolgen van dien. Zo werden vorig jaar in Groot-Brittannië de digitaal opgeslagen gegevens van 25 miljoen Britten (o.a. hun bankrekening- en sofinummers) gejat. Hoe en door wie? Niemand die het weet.

Het is de wet van Murphy: alles wat mis kan gaan, gaat mis. Dus waar denkt u dat straks de medische gegevens van uw kroost terecht komen? Precies, bij de hoogste bieder. Een verzekeraar bijvoorbeeld. Wat dat in de praktijk betekent, hoef ik u hopelijk niet uit te leggen. Big Brother houdt uw zoontje nu al stevig bij de ballen.